Logo

It is currently 29 Jun 2017, 07:34



Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 
Author Message
  Kon Ichikawa
10 May 2007, 10:48 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 2983
Location: Amsterdam
ImageKon Ichikawa (1915, Japan)

--------------------------------------------

The Burmese Harp - Kon Ichikawa - 1956

Een rustige film over menselijkheid en dat je als 1 persoon wel degelijk iets kan veranderen. Een Japans peleton houd het moraal erin tijdens de wereldoorlog in 1945, door liederen te zingen vergezeld door de klanken van een harp. Op een gegeven moment zijn de Japanners verslagen en worden ze (overigens zeer harmonieus en zonder nare taferelen) gevangen genomen door de Britten. Er is echter een Japans peleton dat zich weigert over te geven aan de Britten. De harpspeler dat inmiddels is overmeestert gaat naar ze toe in de hoop ze te overtuigen dat ze zich moeten overgeven. Ze zien dat echter niet zitten en willen doorvechten tot het bittere einde wat resulteert in een slachtpartij. De harpspeler overleefd en ziet vervolgens wat een schade en dood een oorlog kan veroorzaken. Talloze lijken komt hij tegen op zn pad. Hij besluit dan ook niet terug te keren naar zn peleton en zwerft door Burma met zn harp als monnik. Hij heeft vanaf dat moment een eigen missie.
Dit is een film dat makkelijk kan verzanden in overdreven sentiment maar dat vond ik echter niet het geval. Het is een ontroerend en oprecht verhaal met een sterke boudhistische inslag waar ik me wel verwant mee voel. Over de waanzin van een oorlog en de overtuiging dat je moet doen wat goed is, ook al betekend dat vele persoonlijke opofferingen. De regisseur heeft deze film geremaked in 1985. Het lijkt me wel interessant om te zien hoe dat eruit ziet. Criterion heeft er echter voor gekozen alleen het origineel uit 1956 te behandelen. Er wordt ook niet naar verwezen in het bijbehorende interview met de regisseur. Mooie film en ben dan ook erg benieuwd naar Fires on the Plain.


Top
Offline Profile  
 
 
16 May 2007, 10:16 

Joined: 2006
Posts: 55
Location: Arnhem City
Biruma no tategoto (Kon Ichikawa, 1956)
De rol van Japan in zijn Aziatische buurtlanden ten tijde van de tweede Wereldoorlog is altijd een dubieuze geweest. De Japanse soldaten waren keihard voor de plaatselijke inwoners van de landen om maar te zwijgen over de mis-/behandeling van de gevangen genomen soldaten en vrouwen. Pas dit jaar heeft Japan officieel zijn excuses aangeboden voor de behandeling van de zogenaamde troostmeisjes. Voor de invasie van de andere landen hebben ze hun spijt betuigd, maar nooit hun excuses gemaakt. Daarom is het des te gewaagder dat Ichikawa in 'The Burmese Harp' licht durft te schijnen op de duistere kant van het Japanse leger. In een grafische en indrukwekkende scene legt hij het militaire fanatisme bloot in de persoon van een doorgedraaide officier die na de Japanse capitulatie zich niet wil opgeven en zichzelf en zijn troepen naar de slachtbank leidt. De interactie met de plaatselijke bevolking, in dit geval de inwoners van Burma, durft hij niet echt aan. Je merkt de afzijdigheid van de bevolking, maar de terreur jegens hen wordt niet in beeld gebracht. Zelfs als de uitgehonderde soldaten voedsel zien, vragen zij beleefd en ruilen ze eten tegen spullen. Geen mishandeling of plunderingen te zien. Mogelijk komt dit omdat het legerpeleton waar de film om draait een ongewoon stel mannen is. De kapitein is zachtmoedig en een muziekliefhebber die vaak zingt met zijn mannen om het moraal omhoog te brengen. Een van de scenes waarin ze dit doen is als de mannen geconfronteerd worden met een peleton Engelse soldaten. Deze zingen op hun beurt het zelfde (leger)liedje maar dan in hun moedertaal. Dit levert een indrukwekkend schouwspel op. De soldaten worden zonder geweld gevangen genomen op soldaat Mizushima na. De lieveling van de mannen die vaak op zijn harp speelt en altijd de rol van verkenner op zich neemt heeft zich aangeboden voor een riskante missie. De eerder genoemde groep Japanse soldaten die zich niet willen overgeven, moet hij op andere gedachten zien te brengen. Zogezegd lukt dit niet en ook hij wordt als verloren beschouwd. Niets is echter minder waar, want een lokale priester redt hem het leven en verzorgt hem. Mizushima steelt zijn gewaad. Dit doet hij uit zelfbelang, maar langzaam vindt hij zijn roeping. De vele lijken van de Japanners worden nooit begraven en daar wil hij zich voor inzetten. Hij trekt door het wijde landschap, van veraf haast afstandelijk gefilmd door Ichikawa, en zorgt voor een gepast afscheid van zijn overleden krijgmakkers. Tijdens zijn 'missie' kruist zijn pad dat van zijn voormalige strijdbroeders. Ze herkennen hem, maar hij reageert niet. De mannen willen hem heel graag mee hebben naar Japan als ze terug mogen en doen er alles aan om hem te bereiken en hem over te halen. De cinematografie van deze film is indrukwekkend te noemen. De zwart/wit cinematografie van de film is indrukwekkend. Stijlvolle composities waarbij de mooie omgeving van Burma wordt weergegeven, iets wat in schril contrast staat met de droevige en imposante beelden die de gevolgen van de oorlog weergeven. ´Men´ zegt dat Fires on the Plain (nog) beter is. Als dat het geval is dan staat mij nog iets heel moois te wachten. ****½

Nobi (Kon Ichikawa, 1959)
In Nobi ('Fires on the Plain') verhaalt Ichikawa wederom over de Japanse rol in de tweede Wereldoorlog. Waar hij The Burmese Harp in Burma laat afspelen, kiest hij in deze film voor een ander land. Nobi is gesitueerd op de Filipijnen. Ook dit land werd ingenomen door Japan. Ichikawa kiest ervoor om de film in 1945 aan het einde van de oorlog af te laten spelen. Tegen die tijd vocht Japan al een verloren strijd en hadden de strijdmachten in de vergelegen gebieden het erg moeilijk. Er was amper een toestroom van eten en medicijnen. Zo kon het zijn dat de soldaten op een gegeven moment mensenvlees moesten eten. Een onderwerp dat altijd taboe is geweest en dat dan ook voorzichtig wordt gebracht in deze film. Er wordt gesproken over mensen die in Papoea Nieuw Guinea hun eigen mensen moesten eten uit pure noodzaak en ook in deze film komt het er bijna van. De erbarmelijke omstandigheden ter plaatse worden gepersonificeerd in de soldaat Tamura, op haast geestachtige wijze vertolkt door Eiji Funakoshi. De soldaat heeft tbc maar wordt niet opgenomen in het ziekenhuis, omdat dat gereserveerd is voor 'echte' gewonden. Het idiote is dat de peletonleider Tamura een granaat heeft gegeven zodat deze zichzelf kan opblazen als hij niet het ziekenhuis in mag. Tamura heeft echter een vreemde overlevingsdrang. Hij verblijft met andere zieken net buiten het ziekenhuis, maar velen van hen komen om door een Amerikaans bombardement. Plastisch en grafisch in beeld gebracht, de hele film is doordrenkt met lijken en zwaargewonden. In tegenstelling tot The Burmese Harp waar de doden in snelle montages met krijsende muziek worden getoond, zijn in deze film de lijken continu in beeld. In The Burmese Harp zorgen de lijken bovendien voor een transformatie van de hoofdrolspeler, terwijl deze hoofdrolspeler niet opkijkt van de lijken. Wat slechts telt is overleven in deze hel. Af en toe vindt Tamura aansluiting bij lotgenoten, maar voedsel blijft schaars. Ze blijven rondtrekken op zoek naar hulp en eten. Hun wanhoop zorgt er echter voor dat zij elke vorm van menselijkheid en beschaving verliezen, zodat ze zich zelfs tegen elkaar gaan richten. Oorlog is vuil en Ichikawa weet dat goed weer te geven. Nodi is een zware film, maar wel een zeer sterke. Zelf vond ik The Burmese Harp met zijn sentimentelere haast sprookjesachtige beelden en thematiek nog indrukwekkender. Wat wel als een paal boven water staat, is dat ik met de criterions van Ichikawa twee juweeltjes voor mijn collectie heb aangeschaft. ****½

_________________
mijn schijfjes |
mijn top 20


Top
Offline Profile  
 
 
19 May 2007, 14:01 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Heb Fires On The plain gezien en ben iets minder enthousiast, met name het eerste uur vond ik wat moeizaam verlopen. De soundtrack vond ik ook niet echt geslaagd, het leek soms eerder bij een film als Bambi passen in plaats van een grimmige oorlogsfilm. Misschien heeft dat te maken met Ichikawa's liefde voor Walt Disney. Het is absoluut geen slechte film, met name in de tweede helft zijn er aardig wat opmerkelijke scenes maar het bleef voor mij bij momenten en de film als geheel kon me niet echt overtuigen.

Ik denk dat ik The Burmese Harp even links laat liggen, ben eigenlijk benieuwder naar An Actor's Revenge. Iemand die al gezien?


Top
Offline Profile  
 
 
19 May 2007, 16:16 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
jim2873 wrote:
Ik denk dat ik The Burmese Harp even links laat liggen, ben eigenlijk benieuwder naar An Actor's Revenge. Iemand die al gezien?


Mooie, theatrale film, waarbij me vooral de creatieve belichting is bijgebleven. Waar de film precies over ging, weet ik niet meer, maar sommige beelden zitten nog steeds in mijn hoofd.


Top
Offline Profile  
 
 
04 Nov 2007, 20:37 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 2983
Location: Amsterdam
Nobi (Fires on the Plain) - Kon Ichikawa, 1959

Een vreemde film. Na een uur had ik nog geen idee waar het verhaal heen zou gaan, er was ook niet echt sprake van een plot. De film verloopt uiterst stroef naar mijn idee. De hoofdpersoon in deze film loopt verloren rond in een oorlogsgebied in de Fillipijnen. Het is 1945 en het einde van de oorlog nadert. Er heerst veel honger en een groot deel van de film gaat ook over voedsel en het zoeken ernaar. De film heb ik gisterten gezien en ik was eigenlijk niet meteen enthousiast. Nu, een dag later merk ik dat de film toch een plekje in mn kop heeft gekregen. De film laat voornamelijk zien, observeert zonder dat er sprake is van een duidelijke verhaallijn. De waanzin van een oorlog wordt op deze manier wel heel erg origineel weergegeven. De zwart-witfotografie van deze film vind ik prachtig. De film behandeld ook een omstreden onderwerp, namelijk kanibalisme. Hoe oorlog en honger voor de totale aftakeling zorgt van de mens. Een bijzondere film. Ik denk dat dit typsich een film is die ik tijdens een tweede kijkbeurt beter kan waarderen. De film speelt namelijk met verwachtingen waardoor ik me grotendeels zat af te vragen waar de film in Godsnaam naartoe ging. De film neemt rustig de tijd en ik vroeg me bv af waarom bepaalde handelingen zo uitvoerig in beeld werden gebracht, wat is het nut hiervan dacht ik. Zowel The Burmese Harp als Fires on the Plain krijgen een mooie uitgave van Criterion. Er zitten aardige extra's bij en vooral het artwork van de hoezen en boekjes vind ik zeer mooi. Beide films zijn eigenlijk ook een soort van tegenpool van elkaar. The Burmese Harp lijkt een duidelijk doel te hebben en heeft een wat sentimenteel en hoopvol karakter, terwijl Fires on the Plain stuurloos, rauw en vrij deprimerend is.


Top
Offline Profile  
 
 
21 Mar 2011, 00:40 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 5552
INUGAMI FAMILY, THE (Japan, Kon Ichikawa, 1976) 9/10
Je brein draait overuren en neemt achteraf een sissende koude douche, want de verwikkelingen struikelen over mekaars voeten als opa sterft en zijn onmetelijke rijkdom naar één erfgenaam gaat. Maar naar wie? Opa's testament stelt rare eisen en die vragen erom - hier gaan doden vallen. En vallen doen ze - bij de vleet. Zwarte humor en prachtige stijl die ongedwongen voelt ondanks het hele gejumpcut, gefreezeframe en de plotse z/w intermezzi. Sterke film.

_________________
S.O.S. plaatsgebrek - reisblog - offscreen film festival


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter