Logo

It is currently 17 Jul 2018, 17:38



Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 
Author Message
  Patrice Chéreau
01 Jun 2006, 02:20 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Image
Patrice Chéreau (geb. 1944)

------------------------------------------------------

Those Who Love Me Can Take the Train (Chéreau, 1998). Deze dramafilm van wonderkind Patrice Chereau is ronduit indrukwekkend te noemen: complex, eigenzinnig en aangrijpend. Op ieder front geslaagd, hoewel de heerlijke soundtrack aparte vermelding verdient (onder meer Bjork, Portishead, Massive Attack, Jeff Buckley en The Doors). Iedereen moet dit zien.

Intimacy (Chéreau, 2001). Deze controversiële film won ooit de Gouden Beer in Berlijn en daarom alleen al de moeite waard. Daarnaast is het een film van Patrice Chéreau dus dat zijn al twee goede redenen. En het is ook gewoon een puike film, reden nummer drie. De reden van de controverse is het feit dat de seksscènes grenzen aan het pornografische, maar ik heb daar allemaal geen problemen mee dus tot zover de controverse. Gelukkig is de film gezegend met goede en geloofwaardige performances en een sterk scenario dat allerhande interessante vragen oproept zonder er direct antwoord op te geven. Chéreau houdt er ook nog eens een zeer frisse en vlotte manier van filmen en monteren op na en heeft een goed oor voor de betere muziek (onder meer Tindersticks en die heerlijke Nick Cave cover van ‘In the Ghetto’). Of dit een verdiende Gouden Beer winnaar is weet ik niet, maar een intrigerende film vond ik het zonder meer.

Gabrielle (Chéreau, 2005). Patrice Chereau is zeker een van de meest interessante figuren van de laatste jaren en deze film bewijst geen uitzondering daarop te zijn. De film speelt zich af in het Parijs van een tijd terug, waarin een man via een briefje leert dat zijn vrouw hem verlaten heeft, waarop de vrouw pardoes weer terugkeert. Hierop ontwikkelt zich een psychologisch steekspel tussen beide figuren, waarin de kijker sympathieën ontwikkelt voor beide kampen. De aankondiging zei het al: ‘Ingmar Bergman zou trots geweest zijn op deze film’ en het voelt inderdaad aan als een Franse variant van een film als ‘Scenes from a Marriage’ waarin blikken en onderhuidse spanning hoogtij vieren. Daarmee is echter niet gezegd dat dialoog geen belangrijke rol speelt, integendeel: de theaterachtergrond van Chereau is overal duidelijk voelbaar en beide acteurs (Isabelle Huppert en Pascal Greggory) kunnen zich naar hartelust uitleven in hun bizarre verbale en emotionele steekspel. Chereau trekt veel visuele registers open, maar plamuurt het geheel nergens vol: hij gebruik weliswaar een combinatie van zwart-wit en kleur, gebruikt geschreven tekst, filmt eenzelfde situatie vaak vanuit verschillende standpunten en gebruikt een mooie combinatie van jump-cuts en gracieuze camerabewegingen, maar het zit nergens in de weg. De scènes waarin de twee elkaar verbaal te lijf gaan zijn juist zeer conventioneel gefilmd en werken daardoor, terwijl de rest van de film een prettige visuele stijl meekrijgt. ‘Gabrielle’ is een zeer sterke film, maar ik moest helaas vlak voor het einde weg, dus ik weet niet hoe de film eindigt. Kan iemand mij illumineren?

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 3 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter