Logo

It is currently 17 Aug 2017, 21:24



Post new topic Reply to topic  [ 14 posts ] 
Author Message
  Luis Buñuel
13 Mar 2006, 18:57 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Image
Luis Buñuel (1900-1983)

Luis Buñuel was van alle belangrijke auteurs degene met de minst herkenbare stijl. Waar je een Antonioni of Tati film meteen kunt herkennen vanwege zijn visuele stijl, is dat bij Buñuel veel minder het geval (iets waardoor Andrew Sarris hem omschreef als ‘het mysterie van een stijl zonder stijl’). Het auteursschap van Buñuel komt dan ook niet zozeer voort uit een visuele stijl, maar uit zijn direct herkenbare thema’s: surrealisme, zijn nimmer latende afkeer van de katholieke kerk en altijd aanwezige sociale kritiek. Buñuel was in het begin van zijn carrière was hij een uiterst belangrijke figuur in het Europese Surrealisme van de jaren ’20 met films als ‘Un Chien Andalou’ en ‘L’Âge d’Or’. Na een korte en ongelukkige omzwerving via Hollywood belandde de Spanjaard Buñuel in Mexico, alwaar hij enkele films maakte die hem wederom in de internationale schijnwerpers deden belanden. Zijn eerste grote wederopstanding film was het drama ‘Los Olvidados’ (1950). Buñuel richtte in deze film zijn camera op arme, Mexicaanse straatjongeren en filmde de film vrijwel volledig op locatie, met enkel amateurs. Vooral deze kenmerken hebben veel mensen de film doen omschrijven als een Mexicaanse variant op het Italiaanse Neorealisme en hoewel er zeer veel waarheid in deze claim schuilt, zijn er ook veel kenmerken aan te wijzen die typisch Buñuel genoemd moeten worden: in plaats van het warme optimisme dat veel Neorealistische films kenmerkt, gaf Buñuel niets van dat al: zijn camera registreerde de keiharde wereld van straatschoffies zonder maar iets te romantiseren. Buñuel had kritiek op het Neorealisme dat hij beschuldigde van het missen van authentieke poëzie. De poëzie die Buñuel gaf was in de vorm van uiterst gewelddadige en erotische beelden, vaak gepresenteerd in dromen. ‘Los Olvidados’ bracht Buñuel wederom de aandacht die hij ooit genoten had tijdens de jaren ’20 en ’30 en stelde hem in staat om talloze films in Mexico te regisseren. De meeste van deze films worden gekenmerkt door een mengeling van mainstream Mexicaanse cinema en zijn kenmerkende iconoclasme, waarvan films als ‘El’ (1952), ‘Ensayo de un Crimen’ (1955) en ‘Nazarin’ (1958) enkele bekende zijn. In 1961 werd Buñuel gevraagd om een film in zijn geboorteland Spanje te maken, wat uiteindelijk resulteerde in ‘Viridiana’. Niemand kan zich waarschijnlijk voorstellen wat Franco en zijn regime gedacht moeten hebben toen ze hun aartsvijand nummer één vroegen om een film in Spanje te maken. Waarschijnlijk zullen ze niet verwacht hebben dat Buñuel het lef had om een controversiële film te maken na een dergelijk verzoek, maar daar hadden ze het in ieder geval goed mis. ‘Viridiana’ bevat alle kenmerkende blasfemische en obscene elementen die zo typerend zijn voor de hele carrière van Buñuel en was een doorn in het oog van Franco; de film werd uiteraard verbannen, maar oogstte grote waardering in de rest van de wereld, waaronder in Cannes, alwaar de film de Palme D’Or won.
Na het succes van deze film richtte Buñuel zich weer meer op de modernistische experimenten die ook zijn vroege films gekenmerkt hadden. In ‘El Angel Exterminador’ kan een groep welgestelde vrienden vanwege onduidelijke oorzaken enkele dagen een huis niet verlaten. Ze weten dat ze niet het huis uit kunnen, maar hebben geen idee wat ze er aan kunnen doen. Wat begint met simpele vervelingen, vervalt door het gebrek aan eten en drinken in langzamerhand in steeds barbaarsere praktijken. Buñuel’s verachting van de rijkere middenklasse is overal voelbaar en hij laat zijn arme protagonisten zonder een greintje medeleven verdwalen in hun hulpeloosheid. De surrealistische premisse, de altijd latente seksualiteit, het gebruik van dromen en de vreemde situaties en humor maken het een ultiem Buñuel vehikel en daarmee een film waarmee enkel de oppersurrealist op de proppen had kunnen komen. Met de film ‘Le Journal d'une Femme de Chambre’ (1964) begon de zogenaamde ‘Franse periode’ in de carrière van Buñuel, waarin grote sterren en de scenarist Jean-Claude Carrière centraal zouden komen te staan. In deze periode is ook de invloed van de Europese artcinema het meest zichtbaar en op zijn beurt zou Buñuel zelf van invloed zijn op diezelfde artcinema. Vrijwel alle films uit deze laatste periode zouden dezelfde experimenten met verhaallijnen en narratie vertonen: de films zitten boordevol herhalingen en afdwalingen van het ‘hoofdverhaal’ en de lijn tussen realiteit en illusie is flinterdun. Waar de meeste regisseurs van artfilms echter de narratie onderbreken om de aandacht van de kijker op andere zaken te richten, daar maakt Buñuel juist de narratieve frustratie de basis van het plezier. In een van zijn allerbeste films uit deze periode, ‘La Charme Discret de la Bourgeoisie’ (1972), komt dat zeer duidelijk naar voor: de film (die direct terug doet denken aan zijn Mexicaanse meesterwerk ‘El Angel Exterminador’) bestaat feitelijk enkel uit een serie onderbroken pogingen om een maaltijd te consumeren en de dialoog bestaat louter uit banale conversaties over eten en drinken. Het verhaal waaruit de actie zou moeten voortkomen -ambassadeurs die drugs smokkelen- wordt volledig naar de achtergrond gedrukt en is uiteindelijk niet meer dan een achtergrondverhaal. Ook in andere films uit deze periode zoals ‘Belle de Jour’ (1967), ‘La Voie Lactée’ (1969) ‘Tristana’ (1970), ‘Le Fantôme de la Liberté’ en ‘Cet Obscur Objet Du Désir’ (1977) zitten vol met dit soort narratieve onzin en surrealistische grapjes. Grappig genoeg verschafte Buñuel zich met deze films, die even experimenteel als toegankelijk zijn, een grote bekendheid bij een groot publiek. Op het einde van zijn carrière krijgt de vaak verguisde lastpak dan toch nog erkenning van een groot publiek, zonder dat hij ook maar een beetje van zijn gif verloren had. Hij verpakte dat gif enkel in een wat toegankelijkere verpakking dan in het begin van zijn carrière, waardoor meer mensen dan intellectuelen en cinefielen zijn films gingen zien en waarderen.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
27 Jun 2006, 20:42 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 552
Location: Amsterdam
The Exterminating Angel staat gepland voor 28-8 (Arrow/UK).


Image

_________________
OT301


Top
Offline Profile  
 
 
04 Aug 2006, 21:41 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 552
Location: Amsterdam
Ook in de UK:

25-9: Nazarin
23-10: Ascent to Heaven
23-10: The Great Madcap

Twitch

_________________
OT301


Top
Offline Profile  
 
 
11 Aug 2006, 15:16 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 5552
Op DVD Times staat een review van de Arrow-release van Exterminating Angel. Transfer lijkt wel okee zonder meer.

_________________
S.O.S. plaatsgebrek - reisblog - offscreen film festival


Top
Offline Profile  
 
 
22 Jan 2007, 01:03 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 510
L' Âge d'or (Luis Buñuel, 1930)

Plotloze, surrealistische film.
Ik heb o.a. gezien: uiteenzetting over de agressiviteit van schorpioenen, haveloze bende misdadigers(?) die bezwijken aan honger en dorst, bisschoppen die zich op een eiland doodbidden, hoofdpersoon die een vrouw aanrandt in de modder, een schoothondje een doodschop geeft, een blinde omverschopt, een officiële missie wordt opgedragen, een bisschop uit het raam gooit, een high society feest waar een boerenkar door de zaal rijdt, een jongetje dat wordt doodgeschoten, een koe op bed, een vrouw die sabbelt aan de tenen van een standbeeld etc. etc.

Zeer verwarrende film. Onderlinge samenhang van de fragmenten is mij eerlijk gezegd grotendeels ontgaan en als er al een diepere betekenis of een speciale bedoeling achter zit, dan heb ik die ook gemist. Zal hem binnenkort nog eens bekijken met audiocommentaar, misschien dat het dan allemaal duidelijker wordt.

Image


Top
Offline Profile  
 
 
22 Jan 2007, 15:54 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 143
Die heb ik ook nog liggen, ik moet zeggen dat ik er zo niet erg enthousiast voor word. Aan de andere kant duurt 'ie maar een uurtje.


Top
Offline Profile  
 
 
08 May 2007, 14:37 

Joined: 2006
Posts: 55
Location: Arnhem City
Tot deze maand nog niets van gezien. Nu enkele films uit de r2 uk box van Bunuel gekeken en tot nu toe is alles me goed bevallen.

Le Journal d'une femme de chambre (Luis Buñuel, 1964)
Mijn eerste kennismaking met het werk van Luis Buñuel is een aangename. Een man die bekend staat als de uitvinder van de surrealistische film. Diary of a Chambermaid valt niet direct in die categorie, de film is meer een drama en staat niet te boek als een van zijn bekendste werken. Toch wekte de film mijn interesse, te meer omdat The Criterion Company deze film in haar assortiment heeft zitten. Hoofdrolspeler is Célestine (Jeanne Moreau), een dame uit Parijs die als huishoudster gaat werken in het huis van de familie Monteil. Spoedig maakt ze kennis met de exentrieke kanten van de bewoners. De vrouw des huizes heeft duidelijk smetvrees. Opa heeft een schoenen-fetish. De man in het gezin probeert continu alle vrouwen om hem heen te verleiden en brengt zijn dagen door als jager. De klusjesman is een geheime fascist die leeft voor de nakende revolutie. Célestine gaat niet in op alle avances om haar heen. Als de opa komt te overlijden neemt ze ontslag, maar ze komt hierop terug als een kind uit de buurt is verkracht en vermoord. Ze keert terug om de waarheid achter de moord te achterhalen. Buñuel schotelt ons een groep excentriekelingen voor, maar naar ik begrijp is het in andere films van hem nog 'overdrevener'. Ook is de hele film doorspekt met erotiek, een andere rode lijn uit zijn werken. Mijn interesse is in ieder geval meer dan gewekt. Op naar zijn volgende films! ****

Belle de Jour (Luis Buñuel, 1967)
Séverine (Catherine Deneuve) is een frigide jongedame die net getrouwd is met haar man die een drukke baan als chirurg heeft. Ze wordt gekweld door dromen en een fantasie vol SM, onderwerping, vernedering en verkrachting die zij niet met haar man kan delen, waardoor hun sexuele relatie teleurstellend is. Als ze via vrienden te horen krijgt dat er overal in de stad verborgen bordelen bestaan is ze geschokt en geintrigeerd tegelijk. Ze volgt een hoertje en stuit zo op het bordeel van mevrouw Anais. Ze wordt gerecruteerd en werkt overdag als haar man werkt onder het pseudoniem 'Belle de Jour'. Zo komt zo in aanraking met een diversiteit aan karakters en mannen die meer aansluiten bij haar sexuele wensen. Belle de Jour went snel, maar de problemen stapelen zich op. Ze heeft kennis gemaakt met een jonge crimineel en hun relatie gaat verder dan enkel een professionele relatie. Ook treft ze in het bordeel een vriend van haar man zodat ze bang is dat de waarheid boven tafel komt. In Belle du Jour mixt Buñuel zoals vaker dromen en werkelijkheid moeiteloos door elkaar. Ook thematisch (excentrieke bourgeoisie, sexuele onderwerpen) schijnt de film typisch Buñuel te zijn. Zijn werk staat me tot nu toe in ieder geval erg aan. Catherine Deneuve speelt erg goed en zorgt continu voor een erotische/broeierige sfeer. Wel denk ik dat de film met zijn thematiek meer shockeerde toen de film uitkwam dan tegenwoordig aangezien we nu meer gewend zijn.****

Le Charme discret de la bourgeoisie (Luis Buñuel, 1972)
Hoe moeilijk kan het zijn voor een groep vrienden om samen te tafelen? Erg moeilijk in deze film. Een groep rijke mensen maken continu afspraken met elkaar om tezamen te dineren, maar elke keer wordt dit plan ruw verstoord. De ene keer kloppen de agenda's niet, de andere keer besluit het organiserende stel de liefde te gaan bedrijven waardoor de anderen naar huis gaan, ze worden onderbroken door een priester en door het leger, er overlijdt iemand in een restaurant en last but not least worden ze aangevallen door terroristen. Buñuel laat zijn hoofdrolspelers ook in deze films dromen/nachtmerries ervaren waardoor fictie en werkelijkheid door elkaar heen lopen. De episodes zijn even absurd als hilarisch. Tot nu toe mijn favoriete film van Buñuel. ****½

Cet obscur objet du désir (Luis Buñuel,1977)
De laatste film van Buñuel en wederom speelt Fernando Rey de hoofdrol. Rey speelt Mathieu, een rijkaard die erg gecharmeerd is van zijn nieuwe dienstmeisje Conchita. Als zij plotsklaps vertrekt doet hij er alles aan om haar op te sporen. Hij heeft succes en geeft Conchita en haar beschermende moeder vaak geld. Conchita heeft echter een eigen wil. Dan houdt ze van hem, dan stoot ze hem weer af. Mathieu weet niet wat hij moet doen en geeft haar steeds alles wat haar hartje begeert. Ondanks alle (sexuele) afwijzingen blijft hij het proberen, maar is Conchita wel 'te koop'? Buñuel laat Conchita door twee verschillende actrices spelen, zodat de verschillende moodswings door verschillende mensen vertolkt kunnen worden. Dit geeft een vreemd, maar wel interessant effect. Ook de vertelwijze, Mathieu vertelt het verhaal aan de treinpassagiers in zijn coupe, is leuk gekozen. Je springt dus continu tussen verleden/verhaal en de tegenwoordige tijd. Een erg geslaagde film. ****

Le Fantôme de la liberté (Luis Buñuel, 1974)

Le Fantôme de la liberté is waarschijnlijk de meest surrealistische film van de eigenzinnige regisseur. De film is nagenoeg plotloos en bestaat uit enkele onsamenhangende en bizarre episodes. Enkele noemenswaardige zijn een kaartavond in een herberg waarbij geestelijken gokken met hun religieuze medaillons, een man die doordraait en willekeurig mensen neerschiet met zijn geweer, een eet-date waar de eetkamer en het toilet zijn omgedraaid. De verhalen passen precies binnen de denkwijze van Buñuel en de thema's van zijn films. Zo krijgt de gegoede burgerij met hun doen en laten er van langs, religie wordt voor paal gezet (Buñuel was een atheist) en werkelijkheid en fantasie worden door elkaar heen gebruikt zoals het hoort in het surrealisme. De film staat bekend als een van zijn beste films, maar vreemd genoeg vond ik het zijn minste. Nog steeds een zeer goede film, maar zelf hou ik meer van zijn wat meer samenhangende films die iets van een plot hebben. ****

_________________
mijn schijfjes |
mijn top 20


Top
Offline Profile  
 
 
28 Aug 2007, 22:32 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 949
Location: Hoensbroek
Belle De Jour
Bunuel geeft ons een visuele parel. De decors zijn er stijlvol uit en zijn voorzien van pastel-achtige kleuren waardoor de film een soort rustige sfeer mee krijgt. Om die rustige sfeer verder uit te bouwen is het tempo redelijk laag en kabbelt het verhaal min of meer voort.
De (dag)dromen die Catherine Deneuve`s personage heeft zijn prachtig en er wordt regelmatig vooruit in de tijd gesprongen waardoor je met de aandacht erbij blijft. Het acteerwerk is ook erg sterk, Deneuve is geweldig.
Het enige echte (en natuurlijk niet onbelangrijke) punt waar de film het in mijn mening laat liggen is in het verhaal. Nergens gedurende de 96 minuten wordt ik echt gegrepen door het verhaal en het kon me redelijk weinig boeien wat er met de personages gebeurde. En dat is toch erg jammer want daardoor is het niet de topper die het had kunnen zijn.

7,5/10


Top
Offline Profile  
 
 
30 Oct 2007, 20:43 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 949
Location: Hoensbroek
Ik weet niet of er wellicht mensen geinteresseerd zijn maar ik kreeg net de nieuwsbrief van filmhuis Lumiere in Maastricht: de komende week draaien ze Belle Du Jour.

Quote:
BELLE DE JOUR
do, zo t/m wo: 20.00 uur


Wellicht dat ik maandag of dinsdag eens ga kijken :D


Top
Offline Profile  
 
 
25 Apr 2008, 01:00 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
The Young One/ La Joven (Luis Buñuel - 1960), 9/10

Eén van slechts twee Engelstalige films die Buñuel maakte en één waar je nooit zo veel over hoort. Jammer, zeker een fascinerende film.

De film heeft een Amerikaanse setting en dito cast en speelt op een klein eilandje voor de kust van de Carolinas waar een man van middelbare leeftijd (Zachary Scott van Mildred Pierce) de zorg over een dertienjarig meisje krijgt toevertrouwd als haar vader overlijdt. Ze zijn de enigen op het eiland totdat er een zwarte man belandt, op de vlucht omdat hij een blanke vrouw zou hebben verkracht, en er een (zeer) wankel evenwicht ontstaat tussen de drie.

Gewaagde thematiek voor die tijd en zonder al te veel scrupules in beeld gebarcht door Buñuel. De driehoeksverhouding wordt heel vloeiend gebruikt voor een soort Lolita-insteek gecombineerd met scherpe observaties over raciale verhoudingen in de VS met fascinerende conversaties tussen de twee mannelijke hoofdrolspelers (white trash versus bijna middle class zwart) die ongegeneerd hun frustraties de vrije loop laten, maar zonder dat het belerend of zwaar op de hand wordt. Loopt allemaal heel naturel. Opvallend ook dat de enige persoon in de film die niet wordt gedreven door vooroordelen of hebzucht een priester is.

Aangename verrassing. Viva Buñuel !

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
25 Apr 2008, 07:17 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 143
http://www.filmmuseum.nl/website/exec/f ... 2e50616765

Bunuel in het filmmuseum, 8 mei tm 22 juni


Top
Offline Profile  
 
 
25 Apr 2008, 19:20 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Niets mis met Buñuel, maar alweer een Buñuel-retrospectief van het Filmmuseum?

Geprolongeerd wegens groot succes neem ik aan? Wel het nodige uit zijn Mexicaanse periode dat niet eerder is vertoond geloof ik. Dat is dan wel interessant voor liefhebbers, moet ik ze nageven.

Het programma voor mei en juni is verder weer slaapverwekkend trouwens. Malle's Ascenseur pour l'echafaud wordt geloof ik al voor de tiende keer vertoond. Fanny en Alexander, voor de helft kinderfilms? Waarom moet het programma altijd zo veilig?

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
22 May 2009, 12:56 

Joined: 2006
Posts: 238
La voie lactée (1969)

Buñuel volgt twee mannen op weg naar Compostela en geeft onderweg een overzicht van afvallige theorieën binnen het Christendom. Op weg wordt er duchtig in de tijd en plaats gesprongen, maar het blijft allemaal goed volgbaar. Was hier niet zo zot van. Er zitten wel wat leuke momenten in maar al de verwijzingen beginnen op de duur wat te veel te worden (en de meeste zijn ook allemaal redelijk obscuur). Heb mij toch redelijk naar het einde van de film moeten slepen.


Top
Offline Profile  
 
  Re: Luis Buñuel
03 Jun 2012, 15:54 

Joined: 2011
Posts: 19
Location: Eindhoven
Een zeer begenadigd regisseur, Bunuel! Verbaasd was ik dan ook toen ik zag dat zijn topic zo weinig aandacht kreeg/krijgt. Laten we daar verandering in brengen door op z'n minst even onze lijstjes hier te deponeren. Het is heel lastig om een goede lijst samen te stellen gezien zijn verschillende periodes (zoals hierboven duidelijk omschreven door Maikel1981), maar dat hoeft ons er niet van te weerhouden om het toch te doen.

Los Olvidados - 10
El - 9,5
La charme discret de la bourgeoisie - 9,5
Un chien andalou - 9
L'age d'or - 8,5
Belle de jour - 8,5
Le fantome de la liberté - 8
Susana - 7

Nog genoeg te zien dus. Misschien dadelijk maar eens Viridiana... of Tristana... of The Exterminating Angel... of...

_________________
"He saw corruption everywhere except within..."


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 14 posts ] 


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter