Logo

It is currently 16 Oct 2017, 23:57



Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 
Author Message
  We Need To Talk About Kevin (Lynne Ramsay, 2011)
30 Oct 2011, 18:47 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Image

We Need To Talk About Kevin (Lynne Ramsay - 2011), 10/10

Koesterde het vooroordeel dat het een relatief straight-up adaptatie van Shriver's roman zou zijn, maar Lynne Ramsay heeft er een weergaloos tableau van gemaakt over een moeder (Swinton) die probeert om te gaan met de nachtmerrie van het bloedbad dat haar zoon (Ezra Miller) heeft aangericht op een middelbare school. De eerste 20 minuten zijn een duizelingwekkende rit van totale mentale versplintering (bij gebrek aan een betere omschrijving) waarbij door middel van flashbacks en flarden van haar leven na het drama Ramsay de toon zet van een vrouw die zich als een psychologisch wrak door het leven sleept. Vervolgens komt de film langzaam tot rust en worden de puzzelstukjes ingevuld, waarbij de pogingen haar leven weer op te pakken, worden afgewisseld met de angst en de problematische relatie met de almaar angstaanjagender Kevin, die zich met iedere scène psychotischer lijkt te gedragen. Als een soort child from hell speelt 'ie iedereen om zich heen tegen elkaar uit.

De cinematografie, de sets en een buitengewoon subtiel en continu overlappend en heen weer springend sound design (plus de bizarre keuze om een paar countrynummers te gebruiken), alsmede een paar spaarzaam, maar perfect geplaatste vleugjes humor zorgen ervoor dat je constant in een soort stuiterend delirium door de film zweeft. Ramsay creëert echt een compleet universum. Als je de geluidsband en muziekkeuzes in Ramsay's eerdere Rat Catcher en Morvern Callar geweldig vond, zal je hier vast ook wel aan je trekken komen. Ook de keus om de setting relatief anoniem in een soms wat over-the-top en stereotiep suburban Americana te houden (sommigen stoorden zich hieraan, ik vond het juist een pré) vond ik juist bijdragen aan de kracht van de film. Ook over de achtergronden van Eva (Tilda Swinton) kom je weinig te weten. Ze woonde in New York, ze is Armeens-Amerikaans en blijkbaar een fervent wereldreiziger geweest en schrijver van reisboeken. Ook de relatie met haar man (Reilly), waar hij werkt en hun onderlinge relatie blijft allemaal redelijk vaag.

De symboliek had misschien wel wat subtieler gekund. Het gebruik van de kleur rood (als voorbode voor het bloedbad dat komen gaat); de rode verf die Kevin op Tilda Swinton's landkaarten sproeit, de jam tussen de sneetjes brood, de knalrode bulls-eye van Kevin's, het tomatenfestijn in Spanje, de rode muur van potjes tomatenpuree in de supermarkt, het lag er wat dik bovenop, maar is een kleine kanttekening en misschien zijn Ramsay (over-)gestileerde (afhankelijk van je perceptie) en symboliek en kleurgebruik juist wat de film er zo uit doen springen.

En Tilda Swinton, wat een fenomenaal actrice is ze toch. Een opgetrokken wenkbrauw, een nerveus trekje met haar mond, een knippering met de ogen. Die vrouw hoeft weinig te doen om mijn aandacht erbij te houden.

Oké, ik ben lyrisch, zoveel lof doet een film nooit goed. Lang geleden trouwens dat ik twee tienen in een paar dagen heb uitgedeeld. Het was een goede filmweek.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 4 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter