Logo

It is currently 19 Nov 2017, 16:16



Post new topic Reply to topic  [ 27 posts ]  Go to page Previous  1, 2
Author Message
 
19 Sep 2006, 15:58 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Zou Heath Ledger veel naar Sling Blade hebben gekeken? Iedere keer als hij begon te praten dacht ik 'Karl!' Goed geacteerd hoor maar werd er wel steeds door afgeleid :mrgreen:

Film krijgt van mij een zeventje. Vond het verhaal meeslepend genoeg om me twee uur lang op mijn bank te houden maar er is ook genoeg op aan te merken. VincentVega heeft hierboven al veel van mijn gedachtes verwoord dus laat het hier maar bij.

Reckon you make me some biscuits now.


Top
Offline Profile  
 
 
23 Oct 2006, 15:35 

Joined: 2006
Posts: 117
Brokeback Mountain – Ang Lee (2006)

BEVAT SPOILERS

Er is het afgelopen jaar veel gezegd en geschreven over de bejubelde film van Ang Lee. Na een tweede kijkbeurt kan ik concluderen dat Ang Lee’s meesterlijke liefdesgedicht veel universeler is dan zijn reputatie als ‘gay-western’ doet vermoeden. In een intelligente, meesterlijke regie smelt Ang Lee vorm en inhoud op een prachtige en ontroerende manier samen.

Ten eerste raakte ik voor een tweede keer overdonderd door het schitterende scenario van Larry McMurtry en Diana Ossana. Zij maken van hun ‘cowboys’ Jack en Ennis geen stoere helden, maar mannen van vlees en bloed, gevangen in de onwetende en bekrompen Amerikaanse samenleving van de jaren ’60. Helden zijn Jack Twist en Ennis Del Mar al evenmin. Ze weigeren beide voor hun gevoelens uit te komen, leven een leven gebaseerd op leugens en bezorgen hun families behoorlijk wat ellende. Deze innerlijke strijd wordt prachtig neergezet door de ijzersterk acterende Jake Gyllenhaal en Heath Ledger, die hun personages omvormen tot de meest menselijke en memorabele iconen van de moderne Amerikaanse filmgeschiedenis. Het minimalistische gebruik van dialogen speelt hun acteerkwaliteiten in de kaart, want één oogopslag en één stilte spreken vaak boekdelen. En als Lee zijn acteurs iets laat zeggen, weet hij precies de juiste snaar te raken. Daarnaast valt het scenario ook op door de doelbewuste afwezigheid van bepaalde woorden. In deze bekrompen, ruige en harde wereld kunnen de met zichzelf tobbende Jack en Ennis het woord ‘homoseksualiteit’ bijvoorbeeld nauwelijks over hun lippen krijgen.
Het ontkennen van eigen gevoelens en het toeleven naar een onafwendbare ondergang werd door bepaalde criticasters ideologisch problematisch genoemd. Dit snijdt natuurlijk geen hout, omdat het ontkennen van gevoelens en de daaropvolgende ondergang precies de thema’s zijn die in Lee’s film subtiel worden bestreden. Hoezeer de personages ook lijden onder de omstandigheden, hun liefde voor elkaar blijkt uiteindelijk sterker dan alle terne krachten. Gelukkig is Lee is zo verstandig geweest de uitingen van deze liefde in de film te beperken en perfect te timen. Meerdere liefdesscènes zouden de aandacht van de thematiek en het verhaal alleen maar hebben afgeleid. Bovendien komt het wederzijdse verlangen tussen Jack en Ennis zo veel explosiever en krachtiger tot uiting. Niet zo verwonderlijk, aangezien ze elkaar maar een paar keer per jaar kunnen ontmoeten. Tenslotte levert het ook een sterk contrast op met hun passieloze huwelijken.

Ten tweede blinkt Lee’s regie uit in zijn puur filmische en visuele aanpak. Dankzij een briljante cinematografie van cameragenie Rodrigo Pietro maakt Lee van ‘Brokeback Mountain’ in de eerste plaats een visionair meesterwerk. De prachtige cinematografie van de film werd door sommigen afgedaan als ‘een samenstelling van kitscherige, lege landschapsplaatjes’. Die kritiek is absoluut onterecht. Ten eerste blinken Lee’s schitterende beelden van het idyllische landschap in Wyoming uit in het prachtige en doeltreffende gebruik van compositie, licht en kleur, wat haast poëtische beelden oplevert. Ten tweede zijn de beelden ‘Brokeback Mountain’ allerminst leeg. Lee’s idyllische enscenering maakt in de volgende bedrijven plaats voor steeds kleiner wordende claustrofobische en minimalistische huiselijke omgeving. Dit is allerminst toeval, want deze bewuste stijlkeuze gaat hand in hand met de onafwendbare ondergang van de personages. De armetierige caravan op het einde van de film, het onderkomen van Ennis, belichaamt zijn volledige aftakeling: zowel innerlijk als uiterlijk gaat Ennis ten onder aan zijn tegenstrijdige gevoelens en tegenslagen. De hartverscheurende slotscène waarin zijn dochter meedeelt dat ze gaat trouwen, belichaamt zowel trots als desillusie bij Ennis, die op dat moment beseft dat zijn grootste wens, trouwen met Jack, altijd een ongrijpbare illusie zal blijven. De vrije maar ongrijpbare wereld van Brokeback Mountain is namelijk een illusie die mijlenver staat verwijderd van deze verschoppeling van de Amerikaanse Droom. Het enige wat overblijft, is de idyllische gedachte aan Brokback Mountain, gesymboliseerd door de postkaart en het symbolische huwelijk van Jack en Ennis door middel van de verstrengelde hemden. Voor Ennis is het duidelijk: voor hem, de postkaart en de hemden (symbolen van zijn liefde voor Jack) is er maar één plaats: ‘in the closet’. Hij blijft, door zijn opvoeding en zijn omgeving, zijn ware gevoelens ontkennen. Het enige dat hem rest is een leven in een caravan met een venstertje dat uitzicht biedt op een eenzame, verlaten wereld.

Deze onafwendbare ondergang maakt Lee van meet af aan met puur filmische middelen duidelijk. Na de eerste liefdesdaad treft Ennis bij zijn terugkomst bijvoorbeeld een dood schaap aan. Dit beeld is niet ideologisch problematisch, maar versterkt bij Ennis de door zijn vader opgelegde gedachte dat zijn relatie met Jack niet gerechtvaardigd is. Lee verzet zich met zijn film precies tegen die ‘vaderlijke’ boodschap. In een ander shot dat uitblinkt in compositie zien we, tegen een achtergrond van ontploffend vuurwerk, Ennis aan de linkerkant van het beeld staan, scherp en op de voorgrond, terwijl we zijn familie terugvinden aan de andere kant van het beeld, onscherp en op de achtergrond. Met dit ene beeld geeft Lee op een puur visuele manier gestalte aan de innerlijke strijd van Ennis. Of wat te denken van de diep ontroerende, woordenloze scène waarin Ennis het hemd van Jack liefdevol omarmt. Zelden werden innerlijke gevoelens zo subtiel, doeltreffend en emotioneel weergegeven, met dank aan Heath Ledger, die de pannen van het dak speelt. De ondergang vinden we ook terug in het steeds grauwer, bewolkter en donker wordende beeld en in een cameravoering waarbij de camera de personages steeds dichter op de huid gaat zitten. Het subtiele gerommel en lawaai (bijvoorbeeld onweer, wind) op de repetitieve geluidsband (vanaf het begin van de film) voorspelt eveneens het onheil dat de personages te beurt zal vallen.

Ten derde valt Lee’s film op door het zelfbewuste spel met stereotypes. De natuurbeelden van de eerste veertig minuten behoren toe aan het westerngenre, maar worden onderuit gehaald door de latere claustrofobische settings van een intiem drama. Jack en Ennis voldoen uiterlijk aan de ‘ideaalbeelden’ van de ‘Marlboro-man’ en de cowboy, wat echter niet rijmt met hun persoonlijkheden. De muziek klinkt ons enerzijds in de oren als een samenstelling van typische westerndeuntjes, maar is tegelijkertijd zo droevig, intiem, weemoedig, romantisch en melancholisch dat ze absoluut niet thuis hoort in een stereotype western. Dit zelfbewuste spel vinden we zelfs terug in de poster van de film, die Jack en Ennis tegelijkertijd portretteert als Leonardo Dicaprio en Kate Winslet in ‘Titanic’, de macho Marlboro- man en de cowboys uit de klassieke western. Al die stereotypes van de poster worden echter ondergraven door de thematiek van de film.

‘Brokeback Mountain’ is dus allerminst een ideologisch problematische of hersenloze, kitscherige film geworden. Sterker nog, dit is een pertinente leugen, omdat hoogstens één derde van de film zich afspeelt in het idyllische landschap van Wyoming. Bovendien krijgen de beelden in de context van de hele film en door het spel met de stereotypes juist een enorme lading met zich mee, om nog maar te zwijgen van Lee’s filmtechnische kwaliteiten, waaronder zijn schitterende gevoel voor compositie, licht en kleur. Het sublieme samenspel tussen stijl en inhoud, het intelligente en ontroerende scenario en de iconische vertolkingen van Jake Gyllenhaal en Heath Ledger maken Lee’s ‘Brokeback Mountain’ tot een prachtige neo-western die op een zeldzame manier weet te ontroeren. Het is dan ook niet het al dan niet ‘taboedoorbrekende’ onderwerp wat deze film zo bijzonder maakt. ‘Brokeback Mountain’ haalt zijn enorme kracht uit Ang Lee’s sublieme regie, wat een universeel, intelligent, lyrisch en emotioneel overdonderend liefdesgedicht oplevert. ‘Brokeback Mountain’ is een moderne klassieker.

10/10

_________________
YMDB - Mijn Top 20

I wouldn't take the advice of a lot of so-called critics on how to shoot a close-up of a teapot.
David Lean


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 27 posts ]  Go to page Previous  1, 2


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter