Logo

It is currently 19 Nov 2017, 01:15



Post new topic Reply to topic  [ 59 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3  Next
Author Message
 
07 Mar 2007, 21:18 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Popeye (1980) **1/2

‘Popeye’ is toch zonder meer een van de meest merkwaardige films in het toch al redelijk merkwaardige oeuvre van Robert Altman, een film ook die ik lang geleden ooit eens zag en hem toen ronduit bespottelijk vond. Maar je bent Altman adept of niet dus je neemt dan de moeite om deze beruchte anti-musical nog eens te zien en verhip het was ineens een vermakelijke film! Althans het eerste uur, want na verloop van tijd begon het toch wel te vervelen. Altman benaderde het bijzondere project door een ‘musical zonder professionele zangers en dansers, een komedie zonder grappen en een fantasiefilm met een minimum aan speciale effecten’ te maken en deels is dat zeker gelukt. Altman wilde namelijk absoluut geen Broadway musical maken dus niemand kon ook echt goed zingen of dansen, waardoor je al snel het idee van amateurisme krijgt. Verder moesten alle acteurs zich ook echt gedragen alsof zij in een cartoon speelden, ook al zo’n onconventioneel idee en bijdragend aan het aparte karakter van de film. Het resultaat is eigenlijk te kinderlijk voor volwassenen en te volwassen voor kinderen. Het is in veel opzichten wel een typische Altman film, want enkel hij had zo’n eigenzinnig geheel kunnen fabriceren, waarin de halve cast en crew tijdens het filmen volledig onder de cocaïne zat, altijd opmerkelijk tijdens de opnames van een kinderfilm maar vermoedelijk noodzakelijk om mensen in zo’n ridicule film te houden. Ondanks dat ik geen liefhebber ben van Robin Williams doet hij het hier toch geweldig en weet hij soms de meest briljante oneliners te prevelen tussen zijn pijp door (waarvan het grootste gedeelte overigens geïmproviseerd was) en is Shelley Duvall uiteraard geknipt voor de rol van Olijfje. Het is zeer gemakkelijk te begrijpen dat mensen een film als deze neersabelen want het kent geen context, het is waarschijnlijk zelfs een stompzinnige film, maar daarmee is het juist een van de meest fantastisch mislukte experimenten die ik ken. De film heeft overigens de reputatie een gigantische commerciële flop te zijn geweest, maar in werkelijkheid is het een van Altman’s meest succesvolle films geweest!

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
09 Mar 2007, 01:00 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
M*A*S*H (1970) *****

De doorbraakfilm van Robert Altman was ooit mijn eerste Altman film en sindsdien had ik hem nooit meer gezien dus hoogste tijd voor een herkijkbeurt en wat is dit toch een godvergeten briljante film! Altman’s karakteristieke stijl is hier meteen in volle glorie aanwezig en dat betekent dus improvisatie, een verhaal zonder duidelijke focus en een walging aan alles wat duidelijk, helder of eendimensionaal is. Iedereen vertelde hem dat je niet te veel moest inzoomen met de camera maar Altman heeft een hekel aan visueel nette films, dus zoomt hij constant in. Hij filmt alles van een afstand of vanachter objecten vandaan, gebruikte vrijwel constant fogfilters om de kleuren er mat en smerig te laten uitzien en laat iedereen dwars door elkaar heen ouwehoeren, terwijl de reeds drukke en overlappende geluidsband nog een stukje chaotischer wordt door dat prachtige omroepsysteem wat constant overal doorheen tettert. Improvisatie en een gemeenschappelijke creatieve sfeer (Altman liet bij al zijn films dagelijks de gefilmde dailies zien aan cast en crew om ze op die manier betrokken te laten voelen bij het creatieve proces) is iets waar Altman grote waarde aan hechtte dus ondanks dat Donald Sutherland en Elliott Gould de regie van Altman vreselijk vonden (Altman staat erom bekend acteurs nooit echt te regisseren) en hem wilden laten ontslaan geeft de gehele cast heerlijke performances weg en weten ze de reeds hilarische situaties echt tot leven te brengen. De hele film heeft een volledige rot op! houding, zowel omdat het tegen alle klassieke regels van film maken in gaat maar ook dankzij de cynische en grove humor. Niets wordt gespaard en niets wordt ontzien, de film gaat all the way en schopt alle heilige huisjes omver, waarbij ik de zelfmoord in de vorm van het Laatste Avondmaal denk ik het absolute hoogtepunt vond. Je vraagt je regelmatig af hoe zo’n film door een grote studio gemaakt heeft kunnen zijn, maar in werkelijkheid heeft Altman de film letterlijk langs de studio heen gefriemeld: toen hij met ‘MASH’ bezig was werden ook de oorlogsfilms ‘Patton’ en ‘Tora! Tora! Tora!’ gemaakt door dezelfde studio en beiden waren veel meer prestigieuze projecten dan ‘MASH’. Altman liet cast en crew zich letterlijk gedeisd houden, zorgde dat de film niet teveel aandacht trok, hield het budget keurig onder controle en wist op deze manier zonder bemoeienis van de studio de onconventionele film af en in de bioscoop te krijgen: de film werd uitgebracht en het vond warempel een publiek: de film was meteen een succes en Altman heeft de rest van de jaren ’70 op het succes van deze film kunnen teren, zonder ook nog maar ooit een film met een zelfde commercieel succes af te leveren. Maar het was de echte start van een van de meest eigenzinnige en avontuurlijke filmmakers ooit en het was meteen ook een van Altman’s beste films.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
10 Mar 2007, 17:44 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Heeft iemand deze box of de losse releases van Lumiere/VFE in huis?
Wil graag weten wat de specs zijn van A Wedding.

http://www.lumiere.be/index.php?lang=nl ... r2=3_women
http://www.lumiere.be/index.php?lang=nl ... =wedding_a

Image


Top
Offline Profile  
 
 
10 Mar 2007, 19:07 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 510
Technische Specificaties

Beeld
Formaat: 16:9
Aspect Ratio: (2.35:1)
Uitvoering: PAL - Kleur

Geluid
Dolby Digital 2.0 Stereo Engels


Bron: http://www.dvdoutlet.nl/cgi-bin/web_sto ... item=18186

Ik heb deze box overigens al ruim een maand in bestelling staan bij Bol (vermelde levertijd van 5-7 werkdagen klopt dus niet), dus als je overweegt daar de box te bestellen, houdt dan wel rekening met een lange levertijd.


Top
Offline Profile  
 
 
10 Mar 2007, 19:35 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Bedankt, ik kijk eerst wel even hoe lang dat bij jou gaat duren ;)


Top
Offline Profile  
 
 
12 Mar 2007, 15:58 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1472
Location: Haarlem
jim2873 wrote:
Bedankt, ik kijk eerst wel even hoe lang dat bij jou gaat duren ;)


Volgens mij zag ik hem onlangs voor minder dan 15 euro bij Concerto (Amsterdam, Utrechtsestraat) liggen.


Top
Offline Profile  
 
 
22 Mar 2007, 17:37 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
The Gingerbread Man (1998) ****

Deze film staat volgens mij toch redelijk te boek als een van Altman’s meest onevenwichtige films, maar na het zien kan ik het daar enkel roerend mee oneens zijn. Nee, als je de film als een traditionele thriller ziet, stijgt het wellicht nergens boven de middelmaat uit. Nee, als je het als een John Grisham verfilming ziet, komt het misschien nergens in de buurt van iets als ‘The Firm’. Maar het is een Robert Altman film en dat moet de getrainde kijker direct een signaal geven dat het niets gaat worden in de traditionele of gebruikelijke zin.

Altman vond het oorspronkelijke scenario van Grisham zo ronduit waardeloos dat hij het volledig herschreef samen met Clyde Hayes (onder de naam ‘Al Hayes’) en Grisham distantieerde zich vervolgens van de film, net zoals de filmmaatschappij die er ook totaal geen brood in zag. Als commercieel valide thriller is de film inderdaad niet de meest kundige of spannende film –hoewel ik persoonlijk het zelfs als thriller behoorlijk vond werken– maar dat is niet omdat Altman geen thrillers kon maken (dit was wel zijn enige poging), maar omdat Altman nog nooit geïnteresseerd is geweest in een lineair verhaal of een reguliere genrefilm. Het grappige is ook eigenlijk dat het enige échte thriller element in deze film afkomstig is van de (geweldige) muziek van Mark Isham, want op alle fronten saboteert Altman de thriller werking met kleine speldenprikjes, hoofdzakelijk met humor: neem het moment dat Robert Duvall bevrijd wordt uit de gevangenis en je hem verwoede pogingen ziet doen om middels het opengezette raam te ontsnappen om dan wild gebarend aan te geven dat het zo niet gaat en hij uiteindelijk maar doodleuk de deur neemt. De Altman kenner *ziet* gewoon Altman voor zich die de scène regisseert en met een diabolisch lachje een dergelijk moment –dat vrijwel zeker nooit in het scenario stond– ter plekke laat improviseren. Het zijn echter ook momenten die weer zo relatief verborgen zijn dat een minder geoefende Altman kijker het gemakkelijk over het hoofd kan zien en dus de subversiviteit zal missen, terwijl dit voor mij de momenten zijn die me in hogere sferen brengen.

Of kijk naar de wijze waarop Altman de storm die in de film woedt bijna belangrijker maakt dan de echte intrige door constant de film te larderen met berichtgevingen over de storm op TV’s (vergelijkbaar overigens met het gebruik van de luidsprekers in ‘MASH’) wat ook meteen Altman’s methode is om het decor, de omgeving waarin de film zich afspeelt, naar de voorgrond te brengen, een vitaal aspect van zijn manier van film maken: vrijwel iedere scène in een Altman film begint met een shot van iets volledigs onbelangrijks uit het decor waarna de camera later naar de personen binnen die ruimte manoeuvreert. Daarmee benadrukt Altman niet enkel de ruimte waarin de film zich afspeelt maar het is meteen zijn visuele strategie om mensen te laten kijken naar de details, om te pogen mensen verder te laten kijken dan de oppervlakte en zijn manier om de personages (traditioneel hét focuspoint van iedere kijker) feitelijk te degraderen tot hetzelfde niveau van het decor in de hoop de traditionele wijze van kijken van de toeschouwer te ontregelen.

‘The Gingerbread Man’ is het zoveelste voorbeeld van hoe Altman constant speelt met de verwachtingen van de kijker en is exemplarisch voor wat Robert T. Self de ‘subliminal reality’ van Altman noemt: als je bij Altman enkel kijkt naar de oppervlakte (het verhaal doorgaans) dan zul je weinig interessants vinden. Het zit hem bij Altman altijd net onder de oppervlakte, tussen de regels door; de betekenis van zijn films schuilt in de kleine details, in de onderbewuste realiteit dus. En als je die details gaat zien en aanvoelen, dan zul je in Robert Altman een van de meest intrigerende en briljante regisseurs aller tijden ontdekken. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd met deze film.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
23 Mar 2007, 10:13 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
A Prairie Home Companion (2006) ****1/2

Wat een heerlijke film, heb echt van de eerste tot de laatste minuut zitten genieten. Vond het echt jammer toen het voorbij was, het had van mij wel twee keer zo lang mogen duren. Erg mooi ook hoe de meeste muzikale performances verre van technisch perfect zijn maar je wel recht in je hart weten te raken. Ik kreeg echt meerdere keren kippenvel, zelfs bij de performance van Lindsay Lohan. Deze film gaat zeker ergens in mijn Altman top 5 belanden.


Top
Offline Profile  
 
 
27 Mar 2007, 23:19 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Dr T. & the Women **

Regie: Robert Altman (2000)

Al direct vanaf het gecompliceerde openingsshot waarin hordes vrouwen het beeld in en uit lopen en constant door elkaar heen kakelen, besef je beland te zijn in een Altman film, wiens kenmerkende overlappende geluidsband gemaakt lijkt voor de wereld van ‘Dr. T & The Women’: vrouwen met iets teveel geld die zichzelf iets te serieus nemen en geen moment hun mond lijken te kunnen houden, zonder ook maar iets interessants te zeggen in hun spraakwatervallen. Het is niet moeilijk om voor te stellen dat Altman zich als een vis in het water voelde omringd door al die vrouwen tijdens het filmen, want hij groeide op tussen vrijwel enkel vrouwen en hij stond bekend als een vrouwengek. Veel kritiek kreeg Altman omdat hij in deze film voor zo’n beetje de enige keer in zijn carrière werkte met bekende Hollywoodster (Richard Gere), maar deze keuze is vrij logisch omdat de rol die Gere hier speelt juist erg inspeelt op diens imago, zodat Gere een welhaast natuurlijke keuze voor de rol is. Helaas is de casting zo’n beetje het meest inventieve deel van de film, want verder is er maar weinig van Altman’s enthousiasme op het scherm beland en krijg je het gevoel dat hij plichtmatig het vrij matige scenario van Anne Rapp verfilmd heeft zonder veel eigen inbreng. Zo slecht als sommige mensen willen doen laten geloven is de film niet, maar binnen Altman’s imposante carrière is het een niemendalletje.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
31 May 2007, 01:42 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Fool for Love (1985) ****

Deze toneeladaptatie schijnt een van Altman’s betere jaren ’80 films te zijn, in een tijd waarin hij veroordeeld was tot het maken van dit soort bewerkingen en TV films. Het voordeel dat dit soort films hebben is een zekere intimiteit die je niet snel verkrijgen kunt met grootschaligere projecten en in dat opzicht speelt het lage budget de film zeer in de kaart. Visueel is het kenmerkend voor Altman met zijn gepatenteerde zooms en zijn filmen van personen vanachter objecten vandaan, waardoor de omgeving weer zo’n essentieel onderdeel wordt. Want in vrijwel alle Altman films is de omgeving/ruimte waarin het geheel zich afspeelt erg bepalend, zo ook hier: de melancholische countrymuziek, tjirpende krekels en eenzame zandvlaktes vormen het perfecte decor voor de emotionele strijd waar het allemaal om draait. Van acteurs als Kim Basinger, Sam Shepard, Randy Quaid en Harry Dean Stanton mag je best wat verwachten en dat zit dan ook wel snor. Het is een merkwaardig trage film, zelfs voor Altman begrippen, maar de film kent een bijzonder evocatieve sfeer – die roze neonlichten zal ik niet snel vergeten. Een relatief vergeten Altman film, maar wat mij betreft een behoorlijk sterke.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
31 May 2007, 09:07 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Vind Fool For Love ook een erg leuke film en inderdaad bijzonder sfeervol door zijn setting en eigenzinnige karakters.

Heb pas nog een andere wat vergeten Altman film gezien, Thieves Like Us (1974). Had er in het begin nog wat moeite mee maar op den duur kwamen er toch wel weer mooie dingen boven drijven, zoals het gebruik van oude radio uitzendingen waar je normaal een soundtrack zou verwachten en de prachtige Peckinpah-achtige finale. De r2 dvd was helaas niet zo geweldig met een matige print, de onlangs uitgekomen r1 schijnt stukken beter te zijn.


Top
Offline Profile  
 
 
30 Jun 2007, 14:42 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
Hier is een radiodocumentaire over 'A Prairie Home Companion' te beluisteren:

http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/34259150/


Een documentaire van radiomaker Jeroen Wielaert over de befaamde Amerikaanse radioshow met dezelfde naam onder leiding van Garrison Keillor. Robert Altman heeft er zijn laatste film over gemaakt, onder het motto: Radio As You've never Seen it. Een film met Meryl Streep, Kevin Kline en Garrison Keillor als Garrison Keillor. Hoe klinkt de show? Welke plaats heeft de doorgaans linkse satire in het rechtse Amerika? Wat is de betekenis van de film?


Top
Offline Profile  
 
 
21 Sep 2007, 12:38 

Joined: 2006
Posts: 55
Heb net 3 women gezien. Geweldige film, maar Shelley Duvall! Die eindeloze verhandelingen over tonijn en hula dansers, dat gele apartement, hoe ze wordt genegeerd door iedereen zonder dat ze het zelf doorheeft, die jurk tussen de autodeur! Echt briljant. Heb net gelezen dat zij het grootste deel van haar dialogen zelf schreef. Ik heb altijd al een zwakke plek voor Altman's films gehad, maar Duvall's Millie heeft zich stevig under my skin gevestigd.


Top
Offline Profile  
 
 
23 Oct 2007, 11:36 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
3 Women ****

Zeer bijzondere film, ontstaan uit een droom van Altman. Shelley en Sissy stelen de show. In het begin had ik moeite om in hun wereld te komen, maar de identiteitsverwisseling is even onverwachts als effectief en het einde is subliem. Mooie muziek en schilderingen ook.


Top
Offline Profile  
 
 
22 Jul 2008, 11:14 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
The Company (2003) ****

Een film over ballet, bedacht door Neve Campbell. Had er steeds wat twijfels over omdat ik totaal niets heb met ballet maar dat bleek onterecht. Vond het zowaar een prachtige, meeslepende film. Met name de dansvoorstellingen zijn betoverend mooi en daarnaast is die heerlijke Altman touch weer aanwezig. De grootste kritiek die de film hier en daar krijgt is dat er geen plot aanwezig is, dat de continuïteit zoek is en dat de karakters niet voldoende uitgewerkt worden. Compleet misplaatste kritiek natuurlijk want dat was juist de bedoeling van Altman. Missie geslaagd dus.


Top
Offline Profile  
 
 
30 Aug 2008, 02:24 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
3 Women (1977) eindelijk gezien. Beter laat dan nooit, meteen mijn favoriete Altman. Sissy Spacek en Shelley Duvall zijn werkelijk geweldig. De wat cryptische ontknoping moet ik misschien nog eens bekijken, maar waarschijnlijk zal ik de film nog wel vaker opzetten. Heb hem alleen op R2 van Lumière (dubbel-uitgave met The Wedding). Is die Criterion de moeite waard qua extras, audiocommentaar ed. ?

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
30 Aug 2008, 09:05 

Joined: 2006
Posts: 152
Camera Obscura wrote:
3 Women (1977) eindelijk gezien. Beter laat dan nooit, meteen mijn favoriete Altman. Sissy Spacek en Shelley Duvall zijn werkelijk geweldig. De wat cryptische ontknoping moet ik misschien nog eens bekijken, maar waarschijnlijk zal ik de film nog wel vaker opzetten. Heb hem alleen op R2 van Lumière (dubbel-uitgave met The Wedding). Is die Criterion de moeite waard qua extras, audiocommentaar ed. ?


Ik luister niet vaak naar audiocommentaren, maar bij Altman wil ik hem nog weleens aanzetten en dat is eigenlijk altijd de moeite waard. Je krijgt meer inzicht in de film, maar hij vertelt ook gewoon wat leuke anecdotes. Verder zijn er eigenlijk geen extra's, dus misschien is hij wel wat duur voor alleen een audiocommentaar. Wat betreft de film kan ik je alleen maar bijvallen, geweldige film en hij bevalt alleen maar beter bij meerdere kijkbeurten.

_________________
Top 20 | DVD Collectie | Films Gezien


Top
Offline Profile  
 
 
30 Aug 2008, 12:49 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Ok, bedankt. Ik houd het voorlopig dan toch maar bij de uitgave die ik heb - is verder prima. Audiocommentaren van Altman vind ik wel erg onderhoudend - luister ze altijd eigenlijk.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
01 Mar 2009, 23:44 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Ben de afgelopen tijd weer erg met Altman in de weer. Paar evaluasies en (her-)appressiasies.

M.A.S.H. (1969), 7/10
Aardig om weer eens te zien en een onmisbaar tijdsbeeld natuurlijk, maar heb eigenlijk nooit zoveel gehad met M.A.S.H.

The Long Goodbye (1973), 9/10
Briljante Chandler-adaptatie met Elliot Gould als de ultra-laconieke free-spirited boozer in '70s L.A. "Okay with me, ladies !"
En een kans om Arnold Schwarzenegger (met klein snorretje) te spotten als één van de heavies die Marlowe een bezoekje komen brengen in zijn appartement.

Thieves Like Us (1974), 8/10
Keith Carradine en Shelley Duvall schitteren als de twee loners, avonturiers en bankrovers in de jaren '30, met elementen van They Live By Night , Gun Crazy en Bonnie & Clyde, maar dankzij Altman's unieke stijl krijgt de film een geheel eigen draai.

A Wedding (1978), 7/10
Absurde verwikkelingen tijdens een high-society bruiloft. Lichtgewicht situatie-komedie waarbij niet alle set-ups even goed uit de verf komen, maar absoluut een leuke farce met een top ensemble van comic pros. Prima vermaak.

O.C. and Stiggs (1985), 3/10
Hier slaat Altman wat mij betreft de komische plank totaal mis, maar aangezien ik het vaak net zo verguisde Beyond Therapy weer fantastisch vond, zijn ook voor deze film misschien uitgesproken fans of verdedigers. Ik vond het verschrikkelijk.

Beyond Therapy (1986), 9/10
Tsja, dit vind ik dus leuk. Een zeer ontspannen toon en tempo in een buitengewoon hilarisch Kammerspiel met in de hoofdrollen Jeff Goldblum en Julie Hagerty, met als centraal decor een Amerikaanse interpretatie van een Frans restaurant. Julie Hagerty is werkelijk een genot om naar te kijken, begint langzamerhand mijn favoriete comedienne te worden. Zag haar laatst ook in Lost in America van Albert Brooks, waar ze minder dominant aanwezig is en Brooks wat meer de ruimte moest geven, maar wat een timing heeft ze. Geweldig!

The Player (1992), 9/10
Zal inmiddels de tiende keer zijn dat ik deze heb gezien. Verveelt me eigenlijk nooit.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
08 Mar 2009, 22:49 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 949
Location: Hoensbroek
A Prarie Home Companion
We volgen het verhaal van een groep mensen die meewerken aan een radio programma dat, na jaren tegelijkertijd live te horen is geweest op de radio en opgevoerd wordt in een thearter, z`n laatste uitzending beleeft. Men kijkt terug op hun belevenissen van de afgelopen jaren terwijl ze tussendoor hun steentje bijdragen aan de laatste aflevering.
De personages zijn allemaal mensen van vlees en bloed en doen je echt laten meeleven met het verhaal. De sfeer van de film is mooi en melancholisch, ondersteund door prachtige lange shots. Ze laten je meegenieten van de show en van de droevigheid van de mensen die er jarenlang met het grootste plezier aan hebben meegwerkt, terwijl het tegelijkertijd een aanklacht is tegen "het grote geld" waar zoveel moois voor moet wijken.
Robert Altman`s allerlaatste film is een prachtig, ontroerend klein meesterwerkje geworden. Een film die het absoluut verdiend om gezien te worden.

8,8/10


Top
Offline Profile  
 
 
19 May 2009, 01:20 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Countdown (1968), 7/10

Image

Robert Duvall, James Caan en Michael Murphy zijn drie Amerikaanse astronauten die de eer van Amerika hoog moeten houden door in een "verouderd" ruimteschip, de Gemini, als eerste de maan proberen te bereiken. Verdere nuances in het plot of andere eventuele eigenaardigheden zijn me door gebrek aan concentratie een beetje ontgaan.

Is overigens geen typische Altman-film. Als je me de film blind zou voorschotelen, had ik er niet snel zijn hand in herkend. Lees hier en daar ook dat het allemaal on the cheap is gedaan, maar vond ik wel meevallen. Er zijn geen grootse effecten, maar alles is redelijk overtuigend aangepakt. Zeker een kijkje waard, maar eerder voor ruimtevaart-fans of iets dergelijks dan voor Altman-fans, zou ik zo denken.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
08 Oct 2009, 12:24 

Joined: 2007
Posts: 433
The Long Goodbye (Robert Altman, 1973)
Vermakelijke misdaadfilm met Eliott Gould in de hoofdrol als privédetective Philip Marlowe. Elliot Gould is briljant en ook de typische Altman humor is weer van hoog niveau. Toch ontbrak er voor mijn gevoel wel wat aan de film, beetje meer spanning was niet verkeerd geweest. Verder ook een grappig bijrolletje van Arnold Schwarzenegger. 7.5


Top
Offline Profile  
 
 
12 Oct 2009, 12:37 

Joined: 2007
Posts: 433
Short Cuts (Robert Altman, 1993)
Leuke interessante personages en verhaallijnen, verder een goede combinatie van drama en humor. Zeer geslaagde film! 8.0

A Prairie Home Companion (Robert Altman, 2006)
Ook dit is een prima film van Altman en extra bijzonder aangezien het zijn laatste film was, gezien het thema van de film dan. Zeer vermakelijk in elk geval. 7.8


Top
Offline Profile  
 
 
18 Nov 2009, 16:33 

Joined: 2006
Posts: 238
jim2873 wrote:
Tanner '88 (1988) ****

Zes uur durende mini-serie waarbij de fictieve presidentskandidaat Jack Tanner zich mengt in de echte campagne strijd van 1988. Het is een mockumentary maar vooral ook een politieke satire waarbij fictie en realiteit soms dwars door elkaar heen lopen. De hoofdrolspelers zijn allemaal fictief maar ook komen er politici, journalisten en acteurs langs die zichzelf spelen of vaak ook gewoon 'zijn'. Mooie serie die ondanks enkele schrikbarende Jaren 80 outfits nog steeds zeer actueel is.


Vond hier in het begin niet al te veel aan, maar ergens vanaf afl 6 of zo plots wel. Geen idee of het aan de afleveringen zelf lag of of ik er even in moest komen, maar lag vanaf dan geregeld in een deuk. En ik veronderstel dat ik dan als niet-amerikaan nog een hoop mis ook.


Top
Offline Profile  
 
 
27 Nov 2009, 13:45 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Camera Obscura wrote:
O.C. and Stiggs (1985), 3/10
Hier slaat Altman wat mij betreft de komische plank totaal mis, maar aangezien ik het vaak net zo verguisde Beyond Therapy weer fantastisch vond, zijn ook voor deze film misschien uitgesproken fans of verdedigers. Ik vond het verschrikkelijk.


Kan me best wel voorstellen dat mensen deze film verschrikkelijk vinden maar ik heb me er toch best mee vermaakt. Moest vooral lachen om Dennis Hopper die zijn rol uit Apocalypse Now nog eens overdoet en die Treasure of The Sierra Madre referentie kwam ook goed aan. Er waren ook zat momenten waarbij ik echt even de weg kwijt was maar die werden altijd weer gevolgd door een of andere hilarische of bizarre scene.

6.5/10


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 59 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter