Logo

It is currently 17 Dec 2018, 13:11



Post new topic Reply to topic  [ 29 posts ]  Go to page Previous  1, 2
Author Message
 
16 Feb 2009, 12:56 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
verhoeven wrote:

Misschien dat ik die ervaring niet heb maar wanneer zie jij dan dat het een slechte film is? Ik bedoel dat gevoel komt bij mij pas na een half uur. Vervolgens bepaal ik dan of ik in slaap val of gewoon doorbijt om de film af te kijken.


Komt bijna nooit voor dat ik uit een film wegloop, da's echt heel zelden, maar een half uur blijf ik wel zitten - loop niet na vijf minuten al weg.

Wie is dat trouwens op jouw avatar?

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
16 Feb 2009, 14:21 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Das een personage uit Ex-drummer. 8)


Top
Offline Profile  
 
 
21 Feb 2009, 16:25 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
De derde dag van het IFFR.

Le Départ (1967)
Tijdens het kijken van ''Le Départ'' viel me de hoeveelheid overeenkomsten op die de film heeft met ''À bout de souffle'': de manier waarop de hoofdpersoon in het leven staat, hoe hij met vrouwen omgaat en hoe hij die ook nog weet te paaien voor een hotelkamertje. Daarbij speelt Jean-Pierre Léaud met een zekere soepelheid, waarbij je vooral moet opletten hoe hij met zijn vingers langs zijn mond gaat. Hij lijkt als twee druppels water op het karakter dat Jean-Paul Belmondo speelt in ''À bout de souffle''. Is dat een probleem? Nee hoor, want nergens ervoer ik het als een geforceerd na-apen van een klassieker. Het is eerder een eerbetoon op de filmstroming Nouvelle Vague.

Er zit trouwens ook een heel uidagende scène in die ver voor zijn tijd is en die laat zien hoe goed Jerzy Skolimowski weet om te gaan met censuur. De hoofdpersoon, het 19-jarige kappershulpje Marc, verleidt een rijpere dame die hem in haar auto dan weer tot een hoogtepunt weet te brengen door een blowjob. Hoewel je het niet ziet gebeuren, hoor je het door de Jazzmuziek en de mimiek in het gezicht van Marc. Ontzettend inventief! 6.0


The Sound of Insects - Record of a Mummy (2009)
Dé film waarvan ik het meeste verwachtte. Dat komt mede doordat het gegeven zo ontzettend intrigerend is. Het gegeven is gebaseerd op de novelle ''Miira ni narumade'' van de Japanse auteur Shimada Masahiko, die zich op zijn beurt liet inspireren door dit ongelofelijke maar waargebeurde verhaal. Een man besluit na veertig jaar leven dat hij zelfmoord gaat plegen door zichzelf te laten uithongeren. De grote vraag is natuurlijk: waarom doet hij dat?

Verwacht hier geen film die zich houdt aan de speelfilmconventies, want Peter Liechti zoekt niet naar de essentiële levensvragen. Eerder zoekt hij de ervaring op hoe het moet zijn om zo de dood tegemoet te treden. Een indringende en soms echt pijnlijke ervaring waarbij je gedwongen wordt alle dagen af te lopen met de mysterieuze man. Hij brengt de man nooit tot leven in een vorm van een acteur maar weet het wel pakkend vorm te geven in de voice-over.

Dat het een bijzondere filmervaring ging worden had ik van tevoren al verwacht. Maar de film wist me helaas nergens echt in extase te brengen, iets wat ik van tevoren wel had verwacht. Dat komt ook doordat er vrijwel continu een stem te horen is. Met deze stem komt Peter Liechti een beetje in de buurt van hoe het zou moeten zijn geweest om de dood zo te betreden. Verder gebruikt hij alleen maar beelden van de natuur met heel af en toe wat oude archiefbeelden zoals de man met de zeis. Ik heb nog nooit zo gefascineerd naar insecten, takken, bomen, struiken, water et cetera gekeken en geluisterd. Het leek me zo akelig om daar te sterven. Zoals de stem van de voic-over op een gegeven moment zegt: ik kan me niet meer bewegen en ik voel me zo alleen, ik wil hier weg. Of bij dag veertig, waarneer de man zich afvraagt hoe het komt dat hij nog leeft en of er geen mensen naar hem op zoek zijn. Als hij dadelijk maar niet gevonden wordt. Veel vaker klaagt hij over de pijn van het lichaam. Ontzettende hoofdpijn, last van de maag en dat hij de benen na een twintigtal dagen al niet meer kan bewegen. Daarbij komt ook nog eens kijken dat hij door die pijn maar heel weinig slaapt en dus steeds bij bewustzijn is. Een rustig en kalm einde tegemoet gaan zit er niet in. Na dertig dagen hoort hij veel vaker de geluiden van insecten, waarnaar de titel van de film verwijst, en vanuit daar probeert hij nog een enkele pogingen te ondernemen om van de dood te ontsnappen. Maar dan is er al geen weg meer terug.

Het was een unieke ervaring, maar ik had het na een dag of vijftig wel gehad. Ik was psychisch redelijk op en fysiek zat ik er behoorlijk brak bij. Op de één of andere manier herpakte ik me wel maar ik voelde me er niet echt goed bij. Het was een rijke ervaring en een film die ik zeker nog wel eens wil bekijken op het grote doek, zonder de druk dat ik nog zoveel films moet afwerken die dag. Gewoon de film ervaren zoals Peter Liechti die bedoeld heeft. Als het goed is heeft het filmmuseum de film aangekocht. Ik zal dus mijn uiterste best gaan doen om deze film binnen te halen.

En zelfs bij het schrijven over deze film wordt het me niet goed. Ik heb een ontzettend blok in mijn maag en af en toe zie ik die verschrikkelijke beelden voor me waarover de man spreekt in zijn voice-over. Geen fijn gevoel en dat laat dan maar zien dat de film een behoorlijke impact heeft gemaakt. Het is ook geen film die ik zou aanraden bij iemand, want daarvoor maakt hij veel te veel indruk. 7.0


Slepe lásky (2008 )
Voor ‘’Blind Loves’’ werd eerst een korte documentaire vertoond, genaamd "Dreznica", die in super 8-amateurbeelden uit de jaren zeventig is geschoten. De film is zo gesneden om de ervaringen uit herinneringen van blinden te verwezenlijken. De film wordt begeleid door een voice-over van allemaal blinden die spreken over hoe zij tegen een bepaalde kleur aankijken. Maar wat een afschuwelijk ding was dit zeg. Geen moment kwam ik in de short, die niet alleen spuuglelijk, maar ook afschuwelijk gemonteerd was. Je kunt het ongeveer vergelijken met de TMF- en MTV-clips. Je ziet niet meer dan flitsen van mensen, maar wat ze aan het doen zijn kun je je niet afvragen omdat je dan alweer in een volgende shot bent en dat volgt elkaar zo snel op dat je er hoofdpijn van krijgt. De regisseuse kwam voor de short en na de short uitvoerig aan het woord. Over het waarom en vooral hoe je ernaar moest kijken. Ik wenste dat mens een prettige terugreis naar Brazilië en dat ze daar maar een kantoorbaan gaat opzoeken, want het was voor mij de allerslechtste short die ik ooit gezien heb, volgens mij moet je blind zijn om dit op waarde te kunnen schatten.

Omdat mijn hoofd nog steeds bij de short zat, ging ik met een chagrijnige kop "Blind Loves" kijken. Het eerste half uur betrapte ik me erop dat ik niet naar de documentaire aan het kijken was, maar nog steeds met m’n hoofd bij "Dreznica" zat. Wat een vreselijke uitwerking had die short. Het is bijna niet te geloven zo erg! Gelukkig kwam ik na een half uur tot rust en zag ik in dat het niet veel zin had om nog door te zeiken.

"Blind Loves" gaat over blinden die op zoek zijn naar liefde. Je krijgt niet alleen hun zoektocht te zien, maar ook hun teleurstellingen en hun verwachtingen in het leven. Zo zien we een ouder echtpaar, een onzeker meisje van 16 jaar die al chattend op zoek is naar een vriendje en twee volwassen mensen die heel graag bij elkaar willen zijn maar waarvan de ouders dit niet willen. Stuk voor stuk zijn het mensen die blind zijn geboren en dus een visuele handicap hebben maar die ontzettend hunkeren naar de liefde van een ander.

Regisseur Juraj Lehotský gaat met heel veel respect met de mensen om en weet ze op hele intieme manier liefdevol in beeld te brengen. Nergens wordt het gebracht met vals sentiment. Zijn poging om blinden te vangen die op zoek zijn naar liefde heeft hij uitermate gevoelig en krachtig weten om te zetten naar het witte doek. Een film die op Valentijnsdag eigenlijk groot zou moeten worden uitgebracht in Nederland en andere landen. Een film die met heel veel liefde is gemaakt en die ook nog eens over de liefde gaat. Hopelijk wordt deze parel aangekocht zodat meer mensen de kracht van de liefde mogen aanschouwen van blinde mensen! 7.5

Babi buta yang ingin terbang (2008 )
"Blind Pig Who Wants to Fly" was volgens mij mijn eerste Indonesische film. Hoewel het geen onaardige film was, kon die me de volle lengte niet helemaal overtuigen. De regisseur 'Edwin' vraagt zich door middel van deze film af hoe het komt dat hij zich nog nauwelijks Chinees voelt, terwijl hij toch van Chinese afkomst is. Dat gevoel zet hij om in een aantal absurde verhaallijnen.

We volgen een badmintonkampioene wiens echtgenoot haar verlaat voor een Javaanse vrouw, een jongen uit Menado die steeds maar weer mishandeld wordt omdat iedereen denkt dat hij Chinees is, een jong meisje dat gelooft dat Chinese rotjes kwade geesten verdrijven en een vader die een loterij probeert te winnen. Al die mensen zoeken hun plekje in de maatschappij. Dit alles wordt gecombineerd met het lied van Stevie Wonder "I Just Called To Say I Love You". Het ene moment voelt het liedje luchtig aan bij een scène en een ander moment laat het je verward achter. Het is op die manier dat de regisseur met je speelt.

De film is nog wel het beste te formuleren als een puzzel waarvan er een aantal puzzelstukjes zoek zijn. Oftewel: we hebben hier te maken met een film waar niet ieder puzzelstukje perfect in de ander past. Een film die op een bepaalde manier op je inwerkt. Eerst denk je 'leuk' en 'geinig gebracht', maar hoe verder je komt hoe serieuzer en verontrustender het wordt. Na de film vroeg ik mezelf af in hoeverre dit een komedie was of een drama. Het is duidelijk geen film die je makkelijk in een hokje kunt stoppen. En het werd naderhand dan ook bevestigd door de sympathieke regisseur, die het moest doen met een belabberde programmeur. 6.0

La Vie moderne (2008 )
Van Raymond Depardon had ik al eens eerder "10e Chambre - Instants d'Audience" gezien en die beviel me heel erg goed. Toen ik las dat zijn trilogie over de verdwijnende Franse plattelandscultuur te zien zou zijn op het IFFR was ik meteen verkocht. Ik was van plan om ze allemaal in de juiste volgorde te gaan kijken, alleen kon dat niet omdat "La Vie Moderne", zijn recentste, al in de ochtendglorie van vrijdag op zaterdag op bepaalde dagen uitverkocht was. Dus ik moest eerst "La Vie Moderne" kijken en de dag erna maar "Profils paysans: L'approche" en "Profils paysans: Le quotidien".

Hoewel je "La Vie Moderne" los kunt kijken mis je toch de essentie van de trilogie. Vooral het eerste deel is heel belangrijk om te zien. Alleen al de manier waarop Raymond Depardon zijn boeren benaderd is een compliment waard. Hoewel hij bij "La Vie Moderne" behoorlijk kritische vragen stelt aan de boeren is dat nergens te vinden in de eerste twee delen. De toenadering en kennismaking staan bij de eerdere delen centraal, waarbij hij eigenlijk meer registreert dan vragen stelt. Volgens mij komen er in "Profils paysans: L'approche" zelfs helemaal geen vragen aan te pas. Alleen af en toe zijn stem in de voice-over om het geheel wat beter te laten lopen.

De hele trilogie is zo mooi en begrijpelijk omdat Raymond Depardon een eerlijk mens is en nergens op zoek gaat naar sensatie of andere praktijken. Hij laat de boeren in hun taaie en ruwe bestaan zien. Een manier van leven die aan het verdwijnen is en waarvan het daarom zo belangrijk is dat het vastgelegd wordt. Hoewel wij als stadsmensen er met een romantisch verlangen naar uitkijken om er ooit eens heen te trekken, laat Raymond Depardon zien dat het idyllische bestaan van boeren helemaal niet zo aantrekkelijk is als je wel op eerste gezicht zou denken. Want de strijd is bikkelhard en steeds meer boeren gooien de handdoek in de ring en vertrekken naar de stad. De meeste boeren worden dan ook nog eens geteisterd door ziekte, ouderdom, eenzaamheid en natuurlijk de magere inkomsten van hun bedrijf(je). Het gevoel dat je krijgt bij "La Vie Moderne" is dan ook dat de titel genoeg zegt. De moderne tijd klopt aan bij de boeren en haalt ze letterlijk in.

De mooiste momenten uit de documentaire waren nog wel de 'fanatieke 'antwoorden van de boerenfamilies. Meestal met korte en stugge antwoorden weet Raymond Depardon met zijn registrerende camera genoeg pijnlijke momenten vast te leggen. Met nu al klassieke beelden van een boerenfamilie, waarbij de moeder van achtentachtig een kop koffie aanbiedt aan de cameraman, de zoon vertelt over zijn liefhebbende hond die op datzelfde moment hem goed bijt, en de vader een antwoord geeft op de vraag van Raymond Depardon. Bij dit soort scènes heb ik mezelf niet meer in bedwang en kwam ik dan ook veelvuldig niet meer bij van het lachen. Want wat is mooier dan dit soort mensen in beeld te vangen zonder dat ze in de gaten hebben dat het voor de kijker hilarische momenten oplevert. Humor zoals je nog nooit eerder meegemaakt hebt!

Maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Zoals ik al eerder schreef kampen de boeren ook met trieste verhalen, zoals het ziek worden van het vee of het door ouderdom moeten stoppen met boer zijn. Juist door die combinatie van grappige momenten na wat trieste momenten zorgt Raymond Depardon ervoor dat de documentaire nergens loom of niet boeiend wordt. Voor mij was dit dan ook één van de beste documentaires die ik op het festival zag. Werkelijk alles klopte eraan. Daarom ook mijn complimenten en diepe respect voor Raymond Depardon!

Gelukkig heeft het Filmmuseum de complete trilogie in handen en ik verwacht dit jaar dan ook nog een leuke uitgave ervan zodat ik meerdere mensen kan overtuigen van het feit dat documentaires niet ondergeschikt hoeven te zijn aan film. Warm aanbevolen!8.4


Top
Offline Profile  
 
 
18 Mar 2009, 14:49 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Laatste twee van dit jaar...

De Ofrivilliga (2008)
"Ongewild" was een film die op een irritante manier op me inwerkte. De regisseur suggereert namelijk dat de vier of vijf verhaallijnen uit het leven gegrepen zijn, maar ik vraag me af of dat daadwerkelijk wel zo is. Vooral de verhaallijn van de lerares vond ik nogal op een vreemde manier neigen naar een statement van de regisseur. Deze lerares ziet op een gegeven moment een andere leraar een kind een corrigerende tik verkopen wegens slecht gedrag. Dat slechte gedrag zie je van tevoren volop in beeld dus op een gegeven moment kan de leraar niet anders dan een tik uitdelen. Wat de lerares vervolgens flikt vind ik vele malen smeriger. Zij is iemand van het type Jan-Peter Balkenende die beweert dat je je eigen kinderen niet eens een tik mag verkopen bij slecht gedrag. Dat soort mensen zorgen ervoor dat de jeugd van tegenwoordig zo uit hun voegen groeit. Vloeken tegen ouders, schelden tegen ouderen, geen fatsoen meer hebben en alleen maar denken aan comazuipen en seks. Ze schoppen tegen iedereen en alles aan. Als men die jongeren wil corrigeren krijg je ook nog een celstraf aan de broek. Wat de lerares dus doet is naar de directeur stappen, de leraar het incident spiegelen en andere leraren op de hoogte brengen. Vooral dat opgeheven vingertje vond ik nog wel het meest afschuwelijke ervan.

Een andere verhaallijn gaat over een buschauffeur die er achterkomt dat het wc-gordijntje vernield is. Vervolgens laat de chauffeur de passagiers weten dat hij pas verderrijdt als de schuldige zich meldt. We horen de mensen klagen en natuurlijk heeft de chauffeur een punt, maar dat kun je nooit zo regelen. We zien de tijd verstrijken, de schemering valt en plots is het avond. Laten we zeggen dat er ongeveer vijf uur verstreken is. Niemand kan mij wijsmaken dat er echt niemand is die daar tegen ingaat. Ik bedoel: dat laat je toch niet over je heengaan? Als mij dit gebeurde, regelde ik wel dat de schuldige gevonden werd of stelde ik mezelf wel verkiesbaar. Alles om die bus zo snel mogelijk weer op gang te krijgen; ik zit niet voor niets in een bus. Wil graag van punt a naar punt b zo snel mogelijk gebracht worden. Het kwam bij mij over alsof de mensen in de bus alle tijd van de wereld hadden.

Daarbij vond ik dat statische camerawerk ook te veel neigen naar 'ik ben tegen de wetten van Hollywood'. En tijdens de Q en A werd dat ook bevestigd door de regisseur. Hij verveelde zich teveel in de bioscoop. Wat heb ik toch met hem te doen! Er bestaat ook zoiets als alternatieve films in het Filmhuis kijken, of kennen ze dat niet in Zweden? Dat lijkt me sterk en anders raad ik hem aan om eens goed te kijken naar landgenoten zoals Roy Andersson, Lukas Moodysson en Ingmar Bergman.

Al met al is het zeker geen slechte film, maar ik heb me gewoon af en toe zitten ergeren aan de inhoud en de vorm van de film. Dat het thema groepsdruk overkomt was wel duidelijk, maar ik heb een gevoel dat als de regisseur zijn onderwerp wat minder serieus had gebracht, dat de film dan vele malen flexibeler en toegankelijker geweest zou zijn, ook voor publiek dat doorgaans alleen maar naar Hollywood films kijkt volgens hem. 6.0

Parque vía (2008)
Een film die ik op basis van de vijfsterrenrecensie uit de Volkskrant ging bekijken. Daarbij las ik ergens dat we te maken hadden met minimalistische cinema, iets waarvan ik een groot voorstander en bewonderaar ben.

Het begon al meteen goed verkeerd. De programmeur zei voor de film al dat we te maken hadden met een invasie van de Mexicaanse film en dat er sprake was van een ''New Wave'' Mexico. WAAROM werd er niet bij vermeld, net zoals bij die andere twee keren. Eerst over de New Wave van Turkije (begrijpelijk), daarna de New Wave uit Rusland en nu dit weer. Beseffen die zakenmensen wel wat ze uitkramen? Ik bedoel: ze doen zich voor als programmeurs maar ze kramen bijna allemaal hetzelfde uit. Ik had dan ook zin om na de film met de vrouw in discussie te gaan over de onzin die ze uitsloeg. Maar helaas moest ik me na de film haasten om de volgende film "La Mujer sin cabeza" niet te missen.

De film zelf was ook al niet veel soeps. Dat kwam vooral doordat je alle soorten scenario’s uit deze film kon trekken. De film lijkt uniek te zijn door de hoofdpersoon zo minimaal te laten acteren, door het zo traag mogelijk te houden en natuurlijk geen gebruik te maken van muziek onder de film.

Iedere dag krijgen we dezelfde routine te zien van een oudere huisbewaarder die op het huis van een welgestelde vrouw past. Hij staat op, gaat onder een eigen gemaakte douche, kleedt zich aan, maait het gras, boent de ramen en gaat vervolgens voor de televisie zitten die alleen maar beelden uitspuugt van een gewelddadige buitenwereld. Een wereld waar hij zogenaamd ver vanaf staat, maar omdat het huis op het einde van de film verkocht wordt, en de welgestelde dame komt hem dat zelf vertellen, gaat hij helemaal door het lint. Oftewel: oudere huisbewaarder flipt nadat hij hoort dat het huis verkocht is door haar baas. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, toch?

Dit soort films krijgt standaard lovende woorden maar waarom eigenlijk? Waarom moet dat ook zo ellenlang duren? Waarom voelt dit zo kunstmatig aan? Waarom voelt dit aan alsof ik niets gemist heb? Waarom kreeg ik helemaal geen gevoel bij de film dan het dergelijke gevoel dat ik aan het kijken was naar pretentieuze kunstzinnigheid?

Dit is tevens mijn laatste stukje. Hoewel ik meer dan dertig films gezien heb op het IFFR is mijn inspiratie en tijd verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik wil alleen nog dit melden in het stukje over de vijfsterrenfilm "Parque vía": de grootste tegenvallers waren de vele shorts voor de hoofdfilm die meestal niets van doen hadden met de hoofdfilm zelf. Met tegenvallers bedoel ik dan ook regelrecht slechte shorts die vervolgens in je hoofd gaan spoken en de kijk op de hoofdfilm behoorlijk verzuren. Ten tweede het gezever van programmeurs en ten derde de belabberde (beamer)projecties. Je zou er bijna vrijwilliger van worden.


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 29 posts ]  Go to page Previous  1, 2


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter