Logo

It is currently 17 Dec 2018, 13:11



Post new topic Reply to topic  [ 29 posts ]  Go to page 1, 2  Next
Author Message
  IFFR 2009 (21ste januari tot 1 februari)
13 Jan 2009, 17:53 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Over een week begint het dan toch echt. De basisingredienten:

Meet the meastro van dit jaar is Claire Denis.

Boyle, Kitano, Tsukamoto, Kurosawa en Kore-eda allemaal te zien tijdens het IFFR. En de nieuwe Van Damme. Er is een programma met hedendaagse Turkse cinema. En nog veel meer...

De tigernominaties:
À l’ouest de Pluton, Henri Bernadet, Myriam Verreault, Canada
Be Calm and Count to Seven, Ramtin Lavafipour, Iran
Blind Pig Who Wants to Fly, Edwin, Indonesië
Breathless, Yang Ik-June, Zuid-Korea
The Dark Harbour,Naito Takatsugu, Japan
Dogging: A Love Story, Simon Ellis, Verenigd Koninkrijk
Floating in Memory, Peng Tao, China
The Hungry Ghosts, Michael Imperioli,Verenigde Staten
No puedo vivir sin ti, Leon Dai, Taiwan
Schottentor, Caspar Pfaundler, Oostenrijk
Sois sage, Juliette Garcias, Frankrijk/Denemarken
The Strength of Water, Armagan Ballantyne,Nieuw-Zeeland/Duitsland
Turistas, Alicia Scherson, Chili
Wrong Rosary, Mahmut Fazil Coskun, Turkije

Openingsfilm The Hungry Ghosts van Michael Imperioli.

Titels die ik al gespot heb voor mezelf:
Blind Pig who wants to Fly
Tôkyô sonata
Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi
À l’ouest de Pluton, Henri Bernadet
Be Calm and Count to Seven
Breathless
The Hungry Ghosts

En van Claire Denis, misschien haar nieuwste. Heb van haar nog niets gezien. Iemand enig idee welke films van haar aanraders zijn? En andere (kleine) festival aanraders?

Ik ben er van de 22ste tot en met de 28ste. En hoe zit het met jullie?


Top
Offline Profile  
 
 
13 Jan 2009, 18:59 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
Ga ook wel weer een dag of 3 denk ik. Heb nog geen idee naar welke films, zal Donderdag het volledige programma eens doorpluizen.

Zie hier een topic over Claire Denis:
http://www.cinemavanti.nl/viewtopic.php?t=519

Van wat ik gezien heb is Trouble Every Day mijn favoriet.


Top
Offline Profile  
 
 
13 Jan 2009, 19:52 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
Waarschijnlijk ga ik ook weer een paar dagen, maar moet het het programma eerst inzien.

Mijn favoriete Claire Denis tot nu toe is Beau Travail.


Top
Offline Profile  
 
 
14 Jan 2009, 18:10 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Van Denis ken ik alleen Beau Travail, maar da's lang geleden alweer dat ik die heb gezien..

Ga er wel een dag of twee voor vrijmaken, maar ik heb me nog helemaal niet verdiept in het programma.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
15 Jan 2009, 17:52 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Missschien iets te veel. Van Claire Denis pak ik haar nieuwste film mee.

Donderdag:
16:00-17.40 Shultes
19.30-21.30 Tokyo Sonata
22.00-23.50 24 City

Vrijdag:
10.15-12.00 Hungry Ghosts
13.00-15.00 Daytime Drinking
16.00-18.00 Achilles and the Tortoise
19.15-20.50 À l'ouest de Pluton
21:45-23.55 Breathless

Zaterdag:
10.15-11.35 Wendy and Lucy
13.30-14.50 The Higher Force
16.15-17.15 L'absence
19.15-20.45 Los Bastardos
22.30-00.10 Nightmare Detective 2

Zondag:
09.30 - Profils paysans: L'approche
12.00 - Profils paysans: Le quotidien
14.30 - La vie modern
16.45 - Summer Book
19.15 - The Strenght of Water
22.30-24.02 Bronson

Maandag:
10.15-11.30 Blind Pig Who Wants to Fly
12.15 - Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi
14.30-16.00 Involuntary
16.30-18.45 Gomorra
19.30-21.00 Sunrise/Sunset
22.30-00.25 Still Walking

Dinsdag:
10.15-11.45 Be Calm and Count to Seven
12.00-13.30 Parque vía
16.15-18.40 Kasaba (Immanuel)
19.00-20.40 35 Rhums
22.15-23.50 Beautiful Crazy

Woensdag:
14.30 - The Sound of Insects
17.00 - La Mujer Sin Cabezza
19.15 - Slumdog Millionaire


Top
Offline Profile  
 
 
17 Jan 2009, 03:25 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
mijn keuzes:

Achilles and the Tortoise (Takeshi Kitano, 2008)
FILM IST. a girl & a gun (Gustav Deutsch, 2009)
Frozen River (Courtney Hunt, 2008)
The Housemaid (Ki-young Kim, 1960)
The Chaser (Hong-jin Na, 2008)
The Screen at Kamchanod (Songsak Mongkolthong, 2008)


Top
Offline Profile  
 
 
29 Jan 2009, 13:51 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
de surprisefilm wordt er eentje uit 1972, kan leuk zijn.
iemand enig idee?


Top
Offline Profile  
 
 
01 Feb 2009, 18:20 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Het zit erweer op voor mij. Een aantal mooie dingen gezien. Grootste tegenvallers waren de veel shorts film die meestal niets te doen hadden met de hoofdfilm. Het gezever van programmeurs en een aantal belabberde (beamer)projectie's. Je zou er bijna vrijwillger van worden...

Leukste momenten waren de vele mensen die ik tegen kwam.

Volgend jaar hopelijk de volle 12 dagen maar dan maximaal vier of films op de dag. Sowiezo niets in de ochtend. Dat brak me soms echt op.

40. Confortorio (Paolo Benvenuti, 1992) :: 5.0
41. Pieniadze albo zycie (Jerzy Skolimowski, 1961) :: 6.0
42. Rysopis (Jerzy Skolimowski, 1964) :: 5.5
43. Tôkyô sonata (Kiyoshi Kurosawa, 200 :: 7.8
44. Er shi si cheng ji (Zhang Ke Jia, 200 :: 7.0
45. Hans im Glück - Drei Versuche, das Rauchen loszuwerden (Peter Liechti, 2003) :: 4.0
46. 33 sceny z zycia (Malgorzata Szumowska, 200 :: 6.0
47. Achilles to kame (Takeshi Kitano, 200 :: 6.5
48. À l'ouest de Pluton (Henry Bernadet, Myriam Verreault, 2009) :: 8.2
49. Ddongpari (Yang Ik-June, 200 :: 8.2
50. Hamles (Jerzy Skolimowski, 1960) :: 5.0
51. Le Départ (Jerzy Skolimowski, 1967) :: 6.0
52. The Sound of Insects - Record of a Mummy (Peter Liechti, 2009) :: 6.5
53. Dreznica (Anna Azevedo, 2009) :: 4.0
54. Slepe lásky (Juraj Lehotsky, 200 :: 7.5
55. Babi buta yang ingin terbang (Edwin, 200 :: 6.0
56. La Vie moderne (Raymond Depardon, 200 :: 8.4
57. Profils paysans: l'approche (Raymond Depardon, 2001) :: 8.0
58. Profils paysans: le quotidien (Raymond Depardon, 2005) :: 7.5
59. Yokus (Mehmet Can Mertoglu, 200 :: 5.0
60. Tatil kitabi (Seyfi Teoman, 200 :: 4.0
61. The Strength of Water (Armagan Ballantyne, 2009) :: 6.5
62. Bronson (Nicolas Winding Refn, 2009) :: 8.0
63. Bekhawy (Dawood Hilmandi, 2009) :: 6.5
64. Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi (Ian Olds, 2009) :: 8.5
65. Metamorphosis (Geir Hansteen Jorgensen, 2007) :: 7.0
66. De Ofrivilliga (Ruben Östlund, 200 :: 6.0
67. The Shaman (Raditya Sidharta, 200 :: 6.0
68. Pomeranie (Maria Murashova, 2009) :: 4.0
69. Sunrise/Sunset (Vitaly Mansky, 200 :: 5.0
70. My Magic (Eric Khoo, 200 :: 7.0
71. Be Calm and Count to Seven (Ramtin Lavafipour, 200 :: 6.0
72. Parque vía (Enrique Rivero, 200 :: 6.0
73. Rey muerto (Lucrecia Martel, 1995) :: 6.0
74. La Mujer sin cabeza (Lucrecia Martel, 200 :: 6.0
75. Koza (Nuri Bilge Ceylan, 1995) :: 6.0
76. Kasaba (Nuri Bilge Ceylan, 1997) :: 5.0
77. Cztery noce z Anna (Jerzy Skolimowski, 200 :: 7.8
78. Tony Manero (Pablo Larrain, 200 :: 7.5
79. Masumiyet (Zeki Demirkubuz, 1997) :: 6.9
80. Jerrycan (Julius Avery, 200 :: 8.0
81. Los Herederos (Eugenio Polgovsky, 200 :: 6.0


Top
Offline Profile  
 
 
02 Feb 2009, 23:40 

Joined: 2006
Posts: 487
Location: Amsterdam
Gisteren naar de Volkskrantdag geweest: werd daar niet echt vrolijk van.

1) The Strength of Water (Armagan Ballantyne, 2009)
Fijne film om de dag mee te beginnen: rustige Nieuw-Zeelandse debuutfilm over het rouwproces van een Maori-jongetje dat zijn overleden zusje niet kan loslaten en om zich heen blijft zien. Gefilmd in een lekker blubberig landschap in overwegend blauw-groene tinten, met op de achtergrond de constant aanwezige zee. Mooi hoe de filmmaakster steeds parallellen trekt met de natuur. Ook nog een minder sterke verhaallijn over een rusteloos tienermeisje dat zich vastklampt aan een vreemdeling in de hoop dat het gras elders groener is. Niet door iedereen even sterk geacteerd, daardoor geen hoogvlieger, maar in zijn beeldtaal en montagetempo zeker geslaagd.

2) Troubled Water (Erik Poppe, 2008)
Erg sterke Noorse film over een jongeman die na het uitzitten van een gevangenisstraf voor de dood van een kind, weer moet resocialiseren. Hij krijgt een baantje als organist in een kerk en roept dan ongewild allerlei heftige reacties op. Mooi intens geacteerd en strak gefotografeerd bewandelt deze film niet een heel origineel, maar wel emotioneel pad. Ondanks de tijdsconstructie redelijk conventioneel van opzet, wat wellicht de tweede plek in de publieksenquete verklaart. Ben nu wel benieuwd geworden naar eerder werk van de regisseur: Hawaii, Oslo anyone?. Las inmiddels dat die is benaderd voor een Amerikaanse remake. Als dat maar goed gaat.

3) Pomegranates and Myrrh (Najwa Najjar, 2008)
Brave debuutfilm van Palestijns regisseuse, die keurig politiek-correct op twee gedachten hinkt: enerzijds een 'politiekig' deel over een Palestijn die in Israelische detentie verdwijnt omdat hij zich verzet tegen de onteigening van zijn boomgaard, anderzijds een 'culturelig' deel over 's mans vrouw die danst bij een cultureel gezelschap en even verliefd dreigt te worden op de nieuwe choreograaf. Maar gelukkig komt alles om onduidelijke redenen ineens goed: man weer vrij, vrouw toch niet verliefd. Af en toe tenenkrommend slecht geacteerd, maar toch ook een paar krachtige scènes dankzij ervaren actrice Hiam Abass. Gelukkig een erg fraai ogende hoofdrolspeelster in de gestalte van Yasmine Elmasri, waardoor het geen straf was om de film uit te zitten. Doet als geheel helaas te veel denken aan jaren zeventig-vormingstoneel. Nauwelijks te geloven dat dit scenario bij Sundance is ontwikkeld.

4) Louise-Michel (Gustave Kervern en Benoît Delépine, 2008)
Zwarte komedie maakt wel erg foute grappen, maar mist helaas ook enig cinematografisch raffinement of humoristische timing. Denk aan de familie Flodder, maar dan gemaakt door mensen die niet over het talent van Dick Maas beschikken. De enige reden die ik kan verzinnen dat het IFFR deze film heeft geprogrammeerd is omdat Bouli Lanners een van de hoofdrollen speelt. Tja.

5) Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi (Ian Olds, 2009)
Crappy documentaire, waarvan je je afvraagt wat hij op het IFFR doet. Als je echt helemaal niets kunt kun je altijd nog als journalist naar Afghanistan - of daar een documentaire over maken - lijkt de film te willen betogen. Amateuristisch gekluns van de Westerse journalisten die de tragisch omgekomen hoofdpersoon als fixer in dienst hadden, geen enkel idee te ontdekken achter de cinematografische vormgeving: gezwabber met een handycam, doelloos heen en weer snijden tussen de momenten dat Ajmal gevangen was genomen door de Taliban en 'Zes maanden eerder'. Ik ben afgehaakt bij de scène waarin de Westerse journalist bij een Afghaanse rechter zit te drammen dat hij een rechtzaak wil bijwonen en snel een beetje, omdat hij weinig tijd heeft en anders alleen maar mensen heeft kunnen filmen die steeds Nee zeggen. Ik probeerde me voor te stellen hoe een Nederlandse rechter op zo'n 'journalist' zou reageren en heb het toen voor gezien gehouden.

Al met al nogal teleurstellend. Wel heel gezellig met een paar oude vriendinnen zitten kletsen en uit eten geweest. Dus toch een fijn dagje uit.

_________________
'Well, it looks like I finally found someone who likes to play as rough as I do.'

Zie ook: www.ruiljedvd.nl


Top
Offline Profile  
 
 
02 Feb 2009, 23:51 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Indy Goes Bananas wrote:
Ben nu wel benieuwd geworden naar eerder werk van de regisseur: Hawaii, Oslo anyone?. Las inmiddels dat die is benaderd voor een Amerikaanse remake. Als dat maar goed gaat.


Vond die niet bijzonder, staat ergens tussen de Europese Films, ergens onderaan de eerste pagina.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
03 Feb 2009, 00:35 

Joined: 2006
Posts: 487
Location: Amsterdam
Lees net even terug. Voor de duidelijkheid: Poppe is benaderd voor een remake van Troubled Water.

_________________
'Well, it looks like I finally found someone who likes to play as rough as I do.'

Zie ook: www.ruiljedvd.nl


Top
Offline Profile  
 
 
03 Feb 2009, 20:23 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Zijn de films van Erik Poppe ook ergens uitgegeven?


Top
Offline Profile  
 
 
03 Feb 2009, 21:54 

Joined: 2006
Posts: 487
Location: Amsterdam
Hawaii, Oslo is kennelijk ooit door A-Film in de Nederlandse bioscoop uitgebracht. Op de website staat 'Binnenkort op DVD': http://www.a-film.nl/content/bioscoopne ... d=00000778. Maar dat lijkt al enige tijd geleden.
Er is in elk geval wel een Regio 1-DVD uitgegeven: http://www.tower.com/hawaii-oslo-erik-p ... /107059267.

Troubled Water is een hele recente film en draaide in Rotterdam met Engelse ondertitels, dus waarschijnlijk (nog) niet aangekocht door een Nederlandse distributeur.

_________________
'Well, it looks like I finally found someone who likes to play as rough as I do.'

Zie ook: www.ruiljedvd.nl


Top
Offline Profile  
 
 
05 Feb 2009, 13:16 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
Dit jaar ben ik maar een dag geweest en had ik slechts tijd voor drie films.

L'Ange (Patrick Bokanowski, 1982) ****
Een zeer bijzondere experimentele film, bestaande uit een aantal episodes die met elkaar verbonden worden door een trap die ogenschijnlijk naar de hemel lijdt. De engel uit de titel verschijnt dan niet, maar onderweg gebeurt er genoeg interessants: een gemaskerde musketier slaat herhaaldelijk in op een aan het plafond opgehangen pop, een groep mannen achtervolgt een naakte vrouw door de woestijn en bibliothecarissen herschikken mechanisch en zorgvuldig een met boeken gevulde ruimte. De symboliek van dit alles is mij een beetje ontgaan, maar wat me wel opviel is de ritmische montage met veel herhalingen - dezelfde handeling wordt vanuit verschillende perspectieven getoond en de film wordt voortdurend achteruit en vooruit gespoeld - en de robotachtige motoriek van de personages. De mensen lijken allemaal automaten, veroordeeld om dezelfde handeling tot aan het oneindige toe te herhalen. Gecombineerd met het geflikker van de filmprojectie leidt dit tot een hypnotiserende ervaring. Daar was ik op het moment zelf misschien niet helemaal klaar voor, maar het is me achteraf heel erg bijgebleven. Ik denk dat ik na een tweede kijkbeurt, met de wetenschap van wat er komen gaat, deze film nog meer zal gaan waarderen.

Achilles and the Tortoise (Takeshi Kitano, 2008) ***
De laatste paar films van Kitano gaan in de eerste plaats over hemzelf en deze is geen uitzondering. Kitano de schilder staat hier centraal en hij wordt gedurende de drie periodes in zijn leven door verschillende acteurs gespeeld, waarbij Kitano de oudere rol voor zijn rekening neemt. Als schilder is hij voortdurend en tevergeefs op zoek naar een eigen stem en het is dan ook ironisch dat zijn meest originele (én commerciële) werk dat uit zijn kinderjaren is. Deze zoektocht neemt de vorm van een obsessie aan waarbij dood, liefde, familiebanden allemaal geoorloofde hulpmiddelen vormen om het ultieme kunstwerk te maken. Kitano brengt dit allemaal met veel (zwarte) humor, maar uiteindelijk is de film te langdradig en valt het ten prooi aan dezelfde obsessieve, maar bij voorbaat al tot mislukken gedoemde, drang om te doorgronden wat Kunst is.

Jerichow (Christian Petzold, 2008) ***
Sober gefilmde variatie op The Postman Always Rings Twice dat zich afspeelt in Oost-Duitsland. Het verhaal is weinig verrassend, maar Petzold speelt toch vakkundig met het gegeven van de overspelige vrouw en de minnaar die een plan bedenken om de echtgenoot uit de weg te ruimen. Door slim informatie achter te houden schept hij af en toe behoorlijk veel spanning, zonder in de clichés van het genre te vervallen. Maar uiteindelijk voegt de film te weinig toe aan het bekende verhaal en blijft er een gevoel van "al eens eerder gezien" over.


Top
Offline Profile  
 
 
06 Feb 2009, 14:40 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Confortorio (1992)
De eerste film van het IFFR viel me lichtelijk tegen en ik had na de film niet echt de behoefte om meer van het retrospectief van Paolo Benvenuti te gaan zien. De film zelf gaat over een mislukte pogingen om twee ter dood veroordeelde joodse dieven te bekeren tot het katholicisme. De titel van de film ontleent zich aan de instelling die zorg draagt voor religieuze bijstand aan ter dode veroordeelden.

Het onderwerp vond ik interessant genoeg om de film te gaan zien. Alleen jammer dat de film nergens echt weet te raken. Dat komt mede door de ietwat rommelige montage, het matige acteerwerk van de acteurs (geen professionele acteurs overigens) en de slechte filmkopie. Of lag dat laatste aan de projectie? Over de lichtinval en het camerawerk was ik meer te spreken. Waarbij de openingssequentie heel mooi begint in een donkere hal waarnaar de camera zich terugtrekt in de gangen van het klooster waar de lichtinval van de ochtend heel mooi te voorschijn komt. 5.0

Rysopis (1964)
Ik had nog nooit van de Poolse cineast Jerzy Skolimowski gehoord en toen ik las dat het IFFR een retrospectief aan hem wijden was ik min of meer verkocht. Met een klein beetje geluk zat er een ongekende parel tussen. Alvorens we aan Identification Marks: None begonnen kregen we eerst nog een shortfilmp te zien van de regisseur. Zoals shortfilmpjes over het algemeen zijn maakte Money and Lies niet al teveel indruk op me want ik kan me maar een aantal shots van herinneren. Zo vond ik shots die hij geschoten heeft vanuit het reuzenrad heel aardig. Normaal gesproken kijk je naar het reuzenrad maar wat Skolimowski doet is vele malen leuker. Hij neemt je mee in het reuzenrad. Heel gedurfd voor die tijd.

De feature film zelf duurde net iets te lang om mijn aandacht erbij te houden. Daarbij merk je echt op dat Skolimowski het geld niet had om een speelfilm te maken. Hij speelt niet alleen de hoofdrol maar neemt vrijwel alle andere taken op zich. Oftewel we hebben te maken met een onafhankelijke Poolse film ten tijden van Franse Nouvelle Vague. En dat merk je ook wel terug in het verhaal en de handelingen van de hoofdpersoon. Het speelt op de dag waarop in Polen het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog wordt herdacht. Het is een gewone dag in het leven van Andrzej Leszczyc. Op die dag besluit hij niet alleen te kappen met zijn studie maar hij maakt het ook uit met zijn vriendin en gaat in dienst in het leger zonder dat hij dat iemand vertelt.

Wat wellicht het meest opvalt aan deze film is het feit dat er zoveel op de achtergrond speelt. Ik heb een aantal keren geglimlacht om absurde momenten, zoals bijvoorbeeld het telefoongesprek bij de autohandelaar. En hoewel het gesprek aan de telefoon niet echt boeiend is speelt er gelukkig genoeg af bij de autohandelaar. Want zo is er iemand die zijn auto maar niet lijkt te kunnen parkeren. Hilarisch! Zoals ik al eerder schreef kon de film me niet de hele lengte boeien dat komt mede dat het verhaal wat stroef loopt en dat het acteerwerk van sommige mensen niet echt denderend te noemen is. Maar om nu te zeggen dat ik me verveeld heb. Nee, alles behalve dat. Leuke kennismaking van een aparte regisseur.

Helaas hadden wel te maken met een obscure Engelse kopie. Zodoende waren de aktes niet aan elkaar geplakt maar los van elkaar gemonteerd zodat de film niet zou knappen tijdens het afspelen. De film werd dus steeds onderbroken om de nieuwe akte aan te zetten op een andere projector. 5.5


Top
Offline Profile  
 
 
11 Feb 2009, 21:07 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Tôkyô sonata (2008)
Ik had me voorgenomen om dit jaar geen enkele film in de Luxor te boeken. Puur omdat een film kijken in de Luxor een van de meeste verschrikkelijke ervaringen is in het leven van een Cinefiel. Je kunt je benen niet kwijt, je zit op een verharde keukenstoel en je twee buurmannen hijgen in je nek. En dat meestal voor meer dan twee uur. Maar ik had niet goed gekeken en in plaats van niets te boeken in de Luxor zat ik er dit jaar drie keer. Ik, domme dwaas, mocht er dus drie keer plaatsnemen, waarvan twee keer achter elkaar. Eerst ''Tokyo Sonata'' en erna ''24 City'' op de eerste avond. En dat heb ik ook geweten!

De film zelf was ook al een vreemde ervaring. Op de één of andere manier heb ik gewoon een complete andere smaak van humor dan het gros van het prubliek. Bij deze film lag het publiek vrijwel steeds in een deuk waarbij ik vraagtekens hanteerde of dat wel kan kloppen. Heb ik iets gemist? Ik zag in de film een ontwortelde familie die steeds verder de vernieling ingaan maar uiteindelijk toch nog hoop overhebben om opnieuw te beginnen. Niet echt een gegeven om luidkeels bij te lachen.

De film zelf gaat over een gezin waarvan de vader plotseling wordt ontslagen. Hij durft dit thuis niet te vertellen. Hij houdt de schijn op voor zijn twee zoons en zijn liefhebbende huisvrouw. Als de oudste zoon opeens komt aanzetten dat hij het leger in wil, en de jongste telg wil pianoles, beginnen de eerste scheurtjes in het gezin zichtbaar te worden. Dit alles komt terecht in een katalysator als de vader hoort dat zijn beste vriend een dag eerder zelfmoord heeft gepleegd. Niet alleen keek hij tegen zijn vriend op maar hij geloofde écht in diens levenswijze. Een levenswijze waarin je niet hoeft te werken.

Ik was nog niet bekend met het werk van Kiyoshi Kurosawa, maar deze eerste aanraking smaakt naar meer. Ik vond vooral het thema van wat er gebeurt met een gezin als vaderlief niet meer economisch voor ze kan zorgen. Wat is zijn zelfrespect nog tegenover zijn gezinsleden? Hoe overleef ik in een samenleving waar je verwacht wordt je steentje bij te dragen? Hoe kan ik nog overleven in deze verharde individualistische samenleving? Ieder persoon krijgt zijn eigen demonen op zijn levenspad en gelukkig is er op het einde van de film enige hoop. Kurosawa is geen dooddoener maar geeft hoop z'n landgenoten.

Dat maakt "Tokya Sonata" tot een pracht van een film die uiterst zorgvuldig in elkaar gezet is. Let vooral ook eens op waneer Kurosawa met muziek komt aanzetten. Hij doet het alleen als het nodig is en de eerste keer dat je muziek hoort is de film al halverwege. Of neem nu het zorgvuldige acteerwerk. Hoe langer de vader niet gewerkt heeft hoe agressiever hij wordt tegenover zijn familieleden. Oftewel een film waarover nagedacht is en dat zie je niet vaak. 7.8

Er shi si cheng ji (2008)
Vorig jaar op het IFFR zag ik ''Useless'' van Zhang Ke Jia. Ik was meteen verkocht aan zijn manier van verhalen vertellen. Daarbij kun je bij zijn films nergens echt duidelijk achterhalen of we te maken hebben met een documentaire of speelfilm. Hij heeft zijn eigen vorm gecreëerd om het te laten samensmelten. In de tussentijd heb ik meteen wat andere films van Zhang Ke Jia bekeken en ze vielen me op ''Unknown Pleasures'' na niet tegen. In Rotterdam kwam ik ook in de Mediamarkt ''Still Life'' tegen, dus binnenkort kan ik die ook bekijken.

Terug naar de Luxor waar ''24 City'' werd gedraaid in een half lege zaal. Opnieuw zag ik de kracht van een poëtische regisseur. De manier waarop hij overschakelt tussen interviews en de omgeving van de staatsfabriek ben ik nog steeds van onder de indruk. Dat komt mede doordat hij de geïnterviewde aan het woord laat en niet zoals in westerse begrippen de montage het interview leuker eruit laat zien dan het is. Oftewel voor heel veel mensen kan het langdradig en saai worden. Verder viel me op hoe indringend hij alweer de beelden gefilmd heeft. De mooiste momenten vond ik toch wel de stukken tussen de interviews door. Zhang Ke Jia registreert met zijn camera alleen en geeft doormiddel van zijn beelden impliciet commentaar op China.

De film draait om acht verschillende karakters die hun verhaal doen over hoe het was om te werken in de staatsfabriek 420. De staatsfabriek wordt gesloten en gesloopt vanwege enkele luxe appartementen genaamd ’24 City'. De oud-arbeiders en de staatsfabriek staan symbool voor het oude communisme in China.

Als je niet weet waar je naartoe gaat dan kan je in de val gezet worden door het feit dat het lijkt op een documentaire. Het documentaire gehalte komt sterk naar voren in de acht interviews die open, puur en zeer respectvol in beeld zijn gebracht. Hoewel de arbeiders niet klagen over het oude communistische systeem. Zie je het toch in de mensen en voel je het aan je water dat het geen fijne tijd geweest moet zijn. Toch zie je het in de mensen en je voelt het aan je water aan dat het geen fijne tijd moet geweest zijn. Enig nadeel was dat ik het na een tijdje bij een aantal arbeiders gewoon saai begon te vinden. Ik vraag me af of de film beter was geweest met minder geïnterviewden en meer beelden van de staatsfabriek en de opkomst van het appartementencomplex. Persoonlijk vind ik dat Zhang Ke Jia in ''Useless'' beter weet uit te werken. Voor nu een sterke film die af en toe te lang aanvoelt door de niet altijd interessante interviews. Maar met de poëtische beelden heel veel goed maakt. 7.0


Top
Offline Profile  
 
 
11 Feb 2009, 22:11 

Joined: 2006
Posts: 617
verhoeven wrote:
Oftewel een film waarover nagedacht is en dat zie je niet vaak.


Nounou, dat lijkt me toch wat ver gaan.


Top
Offline Profile  
 
 
12 Feb 2009, 11:58 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Vincent wrote:
verhoeven wrote:
Oftewel een film waarover nagedacht is en dat zie je niet vaak.


Nounou, dat lijkt me toch wat ver gaan.


Hij heeft wel gelijk over Luxor :wink:

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
12 Feb 2009, 16:37 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
@Vincent dat is natuurlijk wat overdreven maar ik wou een soort van statement maken.


Top
Offline Profile  
 
 
12 Feb 2009, 18:09 

Joined: 2006
Posts: 617
verhoeven wrote:
@Vincent dat is natuurlijk wat overdreven maar ik wou een soort van statement maken.


Gelukkig 8)

Camera Obscura wrote:
Vincent wrote:
verhoeven wrote:
Oftewel een film waarover nagedacht is en dat zie je niet vaak.


Nounou, dat lijkt me toch wat ver gaan.


Hij heeft wel gelijk over Luxor :wink:


Overigens vind ik de Rotterdamse Schouwburg nog erger. Daar kun je je benen ook niet kwijt, maar tot overmaat van ramp zit je daar tegen een houten stuk stoel aan van de stoel voor je. Dat levert nare pijnen op je scheenbeen. En ja, Luxor heeft dan nog iets van ambiance, maar die Schouwburg is gewoon een grote bouwdoos.


Top
Offline Profile  
 
 
13 Feb 2009, 13:18 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Dag twee van het iffr. :P

Hans im Glück - Drei Versuche, das Rauchen loszuwerden (2003)
Ik ging van Peter Liechti op het IFFR ''The Sound of Insects - Record of a Mummy'' zien. Maar alvorens ik die ging bekijken moest ik me eerst door een verschrikkelijke documentaire heenwerken. Filmmaker Peter Liechti rookt al dertig jaar. Hij legt in zijn eigen documentaire vast hoe moeilijk hij het heeft om te stoppen met roken. Elke keer als hij wil gaan stoppen met roken dan neemt hij zijn videocamera mee op een lange voettocht. En op deze tocht krijg je min of meer zijn innerlijke strijd te zien. Alleen weet hij dat met zijn rommelige camerawerk niet helemaal over te brengen. Ik vraag me trouwens af of deze documentaire niet beter was geweest als hij een extra man in dienst had genomen om ten minste fatsoenlijke beelden te schieten, nu leek het meer op een amateuristische leek die niet weet wat hij wilt.

Het eerste wat we te zien krijgen op zijn wandeltochten zijn zijn schoenen. En dan niet een aantal seconden, maar hele minuten. Volgens mij bestaat de documentaire voor een kwart uit het bekijken van zijn bergschoenen. En dat is echt geen prettig gezicht om steeds naar te kijken. Een roadmovie op schoenen kun je het het beste noemen en ik vraag me af of dit nu een eerbetoon aan alle rokers is of gewoon een egotrip. 4.0

33 sceny z zycia (2008)
Op de één of andere manier kan ik gewoonweg niet meevoelen met de wat beter gestelde families in films. Ook de kunstenaarsfamilie uit ''33 Scenes from Life'' deed me niet veel. Het draait allemaal rondom Julia. Ze heeft alles in het leven wat ze wil. Alleen wil haar carrière als kunstfotografe niet helemaal van de grond komen. Voor de rest heeft ze een liefhebbende vriend en ouders die er elk moment op de dag voor haar zijn. Maar de eerste scheurtjes in de familie komen tevoorschijn wanneer moederlief erachter komt dat ze kanker heeft. Het proces verloopt dan heel snel want binnen een half jaar sterft ze in het ziekenhuis. Tot daar vond ik het een mooi en intiem portret van hoe iemands leven drastisch kan veranderen. Maar naar de dood van de moeder lijkt alles te veranderen en neemt niet alleen Julia absurde en vreemde wendingen maar ook de film. Hoe verwerk je het verlies van een dierbare? Nou, ik kon me opeens totaal niet meer vinden in het rouwproces van de familie en in het bijzonder van Julia. Ik kon het vooral niet vinden in de zwarte humor en dat Julia opeens troost ging zoeken in een vaag en ouderlijk figuur. Een beetje het principe van ‘’Caos Calmo’’, waar de expliciete seksscène ook totaal ongewenst was, kregen we er hier ook één voorgezet. Misschien begrijp ik het rouwproces gewoon niet van mensen die hoger op de ladder staan. Ze kunnen toch doen wat ze willen. Het geld raakt toch niet op. Oftewel een film die mooi begint, maar wanneer er cruciale vragen beantwoord moeten worden faalt de film behoorlijk. 6.0

Achilles to kame (2008)
Op de één of andere manier heb ik nooit echt veel van Takeshi Kitano gezien. Ja, ''Zatôichi'' heb ik gezien en die vond ik goed te pruimen. Het vreemde is nog wel dat ik van Kitano zo’n stuk of vijf films ongezien in mijn collectie heb. Het wordt daarom eens tijd dat ik ze afstof en ze ga bekijken want ''Achilles and the Tortoise'' was verre van slecht. Maar misschien komt dat ook omdat ik het eerste half uur gemist heb door gebrek aan slaap.

Dus het hele gedeelte met het kind heb ik compleet gemist. Wat ik wel zag was het moment dat Machisu naar de academie gaat om schilder te worden. Welteverstaan geen huisschilder maar kunstschilder. Vanuit daar krijgen we een aantal essentiële autobiografische vragen naar ons toegeworpen. Wanneer is kunst kunst? Wanneer mag je jezelf kunstenaar noemen? Wanneer beschik je over een persoonlijke stijl? En wanneer hebben we te maken met een meesterwerk? Volgens mij allemaal vragen die Kitano zichzelf ook afvraagt over zijn eigen werk.

Dit alles brengt hij met de nodige pijnlijke humor. De humor was vooral ge(s)laagd in het tweede deel van de film. Het stuk dus waar Machisu naar academie gaat om te leren schilderen. Pas bij het derde stuk van de film en als Kitano zelf ook in beeld komt, wordt de film met de minuut vervelender. Alles wordt nog eens herhaald en herkauwd maar dan wel met een derderangse acteur. Want wat houd het acteerwerk van Kitano nu eigenlijk in? Zo min mogelijk spreken en als het kan als een standbeeld acteren.

De film krijgt van mij een voldoende omdat het tweede stuk uiterst correct in elkaar zit en het ook iets zegt over de wereld van de kunst. En dat kun je rustig doortrekken van de schilderkunst naar de filmwereld. Alleen jammer van dat laatste halfuur waar het pijnlijk duidelijk werd dat Kitano over komt als een zeer matige acteur die niet helemaal weet in welke richting hij de film wil laten eindigen. 6.5

À l'ouest de Pluton (2009)
Opmerkelijk hoe twee betrekkelijk jonge regisseurs hier eens levensecht meesterwerk hebben afgeleverd. Puur uit het leven genomen en nergens geforceerd, zoals ze dat in Hollywood doen. Deze puurheid zal ook wel voortkomen uit het minimale budget, de afwezigheid van professionele acteurs maar in plaats daarvan echte tieners en het feit dat regisseurs zelf ook maar net volwassen zijn. Daardoor komt hun manier van spreken, hun levenshouding en hoe zij tegen de wereld aankijken het meest naturel over. Alleen maar lof heb ik voor ze.

De film, hoewel ik m'n vraagtekens zet of we hier wel te maken hebben met film want dit kwam wel heel levensecht over. We volgen twaalf tieners in de buitenwijken van Québec in Canada voor vierentwintig uur. De meest gevoelige van de tieners is nog wel Jérôme, die zijn gevoelens niet kan openbaren aan degene die hij liefheeft. Nicolas en Steve zoeken een pakkende naam voor hun rockband. Émilie organiseert een feest in haar ouderlijk huis, wat natuurlijk helemaal verkeerd afloopt. En Pierre-Olivier heeft er moeite mee dat Pluto zijn status als planeet is kwijtgeraakt. Deze tieners komen allemaal bijeen op het feestje van Émilie waar ze net even te veel alcohol drinken dan goed is voor hen.

Gus van Sant en Larry Clark zijn de enige twee regisseurs die enigszins in de buurt komen qua thema’s die ze aansnijden in hun films. Maar ze blijven ver achter, dat komt ook doordat ze in iedere film autobiografische elementen gooien. Bij de films van Gus van Sant is vrijwel iedere tiener homoseksueel en bij Clark zijn het de ouders die niet functioneren. Maar bij Henry Bernadet en Myriam Verreault zijn het puur de gevoelens van tieners die zo echt en eerlijk overkomen.

Tijdens de film kwam ik op de één of andere manier niet meer bij van het lachen. Ik ging van de ene naar de andere herkenbare hilarische scène en in iedere tiener zag ik wel iets terug van mezelf. Maar waarbij het bij Gus van Sant en Larry Clark geforceerd en querulant overkomt is het hier écht uit het leven gegrepen. Het mooie aan ''At West of Pluto'' is nog wel dat iedere tiener wel iets nieuws meemaakt. Neem de verliefdheid van Jérôme of het drugs- en alcoholgebruik van Nicolas en Steve en dat allemaal in de nachtelijke uurtjes. Maar het was niet alleen de dosis humor die goed naar voren kwam, want er waren genoeg tragische momenten in de film. Al met al een film naar mijn hart die nergens iets anders pretendeert dan het is. Een klein meesterwerk dat waarschijnlijk een stille dood tegemoet gaat. Welke distributeur durft dit aan? 8.4

Ddongpari (2008)
Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.

De film zelf viel niet tegen en maakte toch wel behoorlijk wat in me los. Ik moest me echt verdedigen naderhand tegen mijn kameraden die de film gewoonweg niet origineel vonden en in herhaling vallend vonden. Tja, dat vind ik toch wel drogredenen, vooral omdat meer dan de helft van de films die tegenwoordig gemaakt zijn al niet meer origineel te noemen zijn. Daarbij is de hoofdpersoon zorgvuldig uitgewerkt, want je kunt de karakterontwikkeling die hij doormaakt nooit onrealistisch noemen.

Ik-june Yang speelt een afperser die hardhandig het geld uit de schuldenaren haalt. Hij heeft een moeilijke jeugd achter de rug en hij kan het zichzelf nog steeds niet vergeven dat hij nooit ingegrepen heeft toen zijn moeder en zus gruwelijk vermoord werden door zijn pa. Door de hoeveelheid smerigheid die hij thuis meemaakte is hij geworden als zijn pa. Hij is niet blij met zijn leven en geeft altijd anderen de schuld. En als het even kan scheldt hij iedere voorbijganger de huid vol. Zo vader zo zoon, zou je bijna zeggen. En hoe kom je dan uit die vicieuze geweldscirkel die je hele leven in handen heeft?

Door een schoolmeisje bijvoorbeeld. Dat schoolmeisje komt hij toevallig tegen, of is het toch lot, en hij spuugt haar in het gezicht. Waar normaal niemand iets durft terug te zeggen, zet zij een grote bek tegen hem op. En heel langzaam ontstaat er een band tussen de twee, wat vooral komt omdat hij in haar zichzelf ziet. Ze wordt ook vernederd door haar pa en haar broer loopt ook al stiekem mee in het criminele circuit. De film verloopt vervolgens heel langzaam naar een adembenemend slot waarin de hoofdpersoon zijn eigen gecreëerde vijanden tegen het lijf loopt. Kan dat goed aflopen?

Dat het een snoeiharde gangsterfilm is geworden ben ik blij om, want ik geloof daadwerkelijk dat mensen zo met elkaar omgaan. En zeker in een (explosieve) cultuur als in Azië. ''Breathless'' is, als je daadwerkelijk mee gaat voelen met de hoofdpersoon, meer dan twee uur lang een ademloze zit. En het is zeker geen ver van het bed show, want hoe vaak horen wij in Nederland ook niet in het nieuws dat een gezinslid zijn complete gezin heeft uitgemoord? Daarbij vond ik het rauwe, impulsieve en schokkende camerawerk zeer goed passen bij het karakter van de film. Hij is zelf ook zo barbaars en impulsief als de camera. Een film die niet voor niets de Tiger Award won. En ik denk dat we van deze regisseur, scenarist, acteur en producent nog veel gaan horen. 8.4


Top
Offline Profile  
 
 
14 Feb 2009, 17:20 

Joined: 2006
Posts: 487
Location: Amsterdam
Quote:
Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.


Weglopen bij een film hoort een beetje bij een festival, zeker een festival als Rotterdam. Het probleem is vooral dat mensen niet of nauwelijks kunnen weten wat ze moeten verwachten: het gaat vaak om films van volslagen onbekende regisseurs, de films staan in vijf regels beschreven in de dagkrant en die vijf regels zijn dan vaak ook nog eens geschreven door de mensen die de film hebben geselecteerd.
Persoonlijk vind ik de selectriecriteria voor Rotterdam redelijk schimmig: cinematografische kwaliteit lijkt niet het belangrijkste criterium (zie je eigen beschrijving van Hans im Glück). De Tiger Award Competitie bevat niet zelden een paar half- of helemaal mislukte films die alleen maar zijn geboekt omdat het debuutfilms zijn.

_________________
'Well, it looks like I finally found someone who likes to play as rough as I do.'

Zie ook: www.ruiljedvd.nl


Top
Offline Profile  
 
 
14 Feb 2009, 23:00 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 2878
Location: Leiden
Kan wel frustrend zijn als jij net de persoon bent die de film wél te pruimen vindt. Maar soms is het echt te erg - ben herhaaldelijk weggelopen uit een film, vooral op festivals. Als de stoelen goed zijn, probeer ik nog wel eens een dutje te doen.

_________________
Profiler


Top
Offline Profile  
 
 
15 Feb 2009, 19:02 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Indy Goes Bananas wrote:
Quote:
Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.


Weglopen bij een film hoort een beetje bij een festival, zeker een festival als Rotterdam. Het probleem is vooral dat mensen niet of nauwelijks kunnen weten wat ze moeten verwachten: het gaat vaak om films van volslagen onbekende regisseurs, de films staan in vijf regels beschreven in de dagkrant en die vijf regels zijn dan vaak ook nog eens geschreven door de mensen die de film hebben geselecteerd.
Persoonlijk vind ik de selectriecriteria voor Rotterdam redelijk schimmig: cinematografische kwaliteit lijkt niet het belangrijkste criterium (zie je eigen beschrijving van Hans im Glück). De Tiger Award Competitie bevat niet zelden een paar half- of helemaal mislukte films die alleen maar zijn geboekt omdat het debuutfilms zijn.


Maar dat probleem heeft iedereen alleen ben ik iemand ook al is de film niets ik blijf zitten zodat ik de ander die de film magistraal vind niet stoor. Want ik weet hoe het is om een filmervaring te storen. :x

Ik loop pas twee jaar mee met het iffr maar heb nog geen enkele mislukte Tiger Award film gezien. Van de selectie van vorig jaar er zeven gezien en van dit jaar een aantal van zes. Waarvan er twee écht ontzettend goed waren en de andere films verre van slecht maar die wisten helaas geen indruk op me te maakten maar boeide me wel de hele lengte.

Over die selectriecriteria moet ik je gelijk geven. Hoewel het dit jaar meeviel had ik vorig jaar een aantal draken ertussen zitten. Waarbij je je afvroeg of de programmeur stoned was toen hij de film beoordeelde.


Top
Offline Profile  
 
 
15 Feb 2009, 19:05 
User avatar

Joined: 2008
Posts: 260
Camera Obscura wrote:
Kan wel frustrend zijn als jij net de persoon bent die de film wél te pruimen vindt. Maar soms is het echt te erg - ben herhaaldelijk weggelopen uit een film, vooral op festivals. Als de stoelen goed zijn, probeer ik nog wel eens een dutje te doen.


Misschien dat ik die ervaring niet heb maar wanneer zie jij dan dat het een slechte film is? Ik bedoel dat gevoel komt bij mij pas na een half uur. Vervolgens bepaal ik dan of ik in slaap val of gewoon doorbijt om de film af te kijken.

Ik kijk op het IFFR maar heel weinig films boven de twee uur. Als de film slecht is hoef ik ten minste niet lang te ''zuchten''.


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 29 posts ]  Go to page 1, 2  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter